บทที่ 70 ตระกูลหลินถูกทุบจนพังยับ
เสียงไม่ได้ดังนัก แต่ทำให้หลินกั๋วชิงตกใจจนโบกมือไม่หยุด “ไม่เอาแล้ว ไม่เอาอีกแล้ว!”
“ไม่กล้าอีกแล้ว จะไม่มาอีกแล้ว” เขาพูดไปพลาง น้ำตากับน้ำมูกก็ไหลเลอะเต็มหน้า ทำเอาหลินฟานพะอืดพะอมจนแทบอาเจียนอีกครั้ง
หลินฟานถามว่า “เดี๋ยวออกไปแล้ว ถ้ามีคนถามว่าเกิดอะไรขึ้น นายจะตอบว่าอะไร”
หลินกั๋วชิงเห็นจางเจวียนยกไม้ขึ้นมาอีกครั้ง กลัวว่าตอบผิดแล้วจะโดนซ้อมอีกยก
จึงรีบพูดว่า “ผมจะบอกว่าเป็นความผิดของผม ทั้งผมทั้งแม่ผิดเอง ต่อไปจะไม่มาหาพวกคุณอีกแล้ว ไม่กล้าอีกแล้ว”
หลินฟานหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา เขียนหนังสือตัดความสัมพันธ์ทางเครือญาติ แล้วพูดว่า “เซ็นชื่อซะ! เซ็นแล้วก็กลับไป ต่อไปต่างคนต่างเดินทางของตัวเอง ขอแค่นายไม่มาหาเรื่องพวกเรา ฉันก็จะไม่ยุ่งกับนาย แต่ว่า……”
หลินฟานยิ้มให้เขาอย่างสดใส! ทำเอาเขาตกใจจนรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาเซ็นชื่อเต็ม เจิ้งอวี่เจี๋ยจับมือเขา แตะเลือดบนตัวเขาแล้วกดประทับลายนิ้วมือลงไป
“หลินเยว่ ไปประทับลายนิ้วมือให้ยายแก่ด้วย”
พอทุกอย่างเรียบร้อย หลินฟานก็หยิบเข็มมาแทงตรงร่องเหนือริมฝีปากของยายแก่ คนก็ฟื้นขึ้นมาทันที พอลืมตาก็เห็นจางเจวียนกำลังยกไม้ขึ้นอีกครั้ง
ยายแก่กลิ้งตัวลุกขึ้นมา ดึงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างหลินกั๋วชิง แล้วเปิดประตูวิ่งออกไปโดยไม่หันกลับมามอง
หน้าประตูยังมีคนมุงดูอยู่ไม่น้อย แต่เมื่อเห็นว่าใบหน้าของแม่ลูกคู่นั้นไม่มีบาดแผล ก็คิดว่าคงตกลงเงื่อนไขกันได้แล้ว ใครจะเชื่อว่าหลินฟานกับลูกสาวทั้งสองคนจะตีคนจนกลัวได้
อีกอย่าง ผู้หญิงสามคนนั้นอ่อนแอขนาดนั้น จะกล้าตีคนได้ยังไง พูดไปใครจะเชื่อ!