บทที่ 151 เปิดประตูสู่โลกใบใหม่
เธอกินข้าวไปพลางมองคนนั้นทีคนนี้ที ความคิดโลดแล่นไม่หยุด
เจิ้งเหลาซื่อไม่กล้าระบายอารมณ์ใส่ภรรยา ทั้งยังไม่กล้าเผชิญหน้ากับพ่อของตัวเอง พอเห็นเจิ้งอวี๋ฮวนมีสีหน้าสมน้ำหน้าเขาอยู่บ้าง
ก็พลิกตะเกียบแล้วใช้ปลายตะเกียบเคาะหน้าผากเธอทีหนึ่ง
“อะไร แกเป็นแค่เด็กผู้หญิง ยังจะมาดูเรื่องน่าขำของพี่ชายอย่างฉันอีกหรือไง”
เจิ้งอวี๋ฮวนรู้สึกเจ็บที่หน้าผาก จึงตะโกนเสียงดังว่า “คุณลุง ดูพี่ชายคนที่สี่สิ เอาแต่รังแกคนอ่อนแออย่างฉัน”
ตระกูลเจิ้งมีผู้ชายมากกว่าผู้หญิงอยู่แล้ว เจิ้งหนานผิงจึงส่งสายตาเฉียบคมใส่ลูกชายทันที เจิ้งเหลาซื่อรีบก้มหน้าแกล้งตาย
หลินฟานเห็นแล้วต้องกลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถ จนรู้สึกทรมานไม่น้อย
กว่าจะกินข้าวเสร็จได้ เจิ้งอวี๋ฮวนก็ประกาศว่า “ฉันตัดสินใจแล้ว ไม่อยากลงแรงงานตามชนบทไปเป็นเยาวชนปัญญาชนแล้ว อยากหางานทำ พวกคุณว่าฉันทำอะไรได้บ้าง”
พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่คิดอยากจะบอกว่า ไม่ใช่ว่าเธออยากทำอะไรก็จะมีตำแหน่งงานรอให้เธอไปทำเสียหน่อย
ต้องดูก่อนว่าตอนนี้มีที่ไหนเปิดรับคนบ้าง แล้วก็ต้องดูด้วยว่าเธอสอบเข้าได้หรือเปล่า
เจิ้งหนานผิงถามว่า “อยากเข้าทหารไหม อีกสองเดือนน่าจะเปิดรับทหารกองศิลปิน”
เจิ้งอวี๋ฮวนไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะไปเป็นทหาร
“คุณลุง ขอฉันคิดดูก่อนนะ”
เจิ้งเหลาซื่อถามเธอว่า “มีงานที่ชอบมาก ๆ หรือมีอะไรที่อยากทำเป็นพิเศษไหม”
ทั้งคู่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เมื่อก่อนสนิทกันมาก ความสัมพันธ์ฉันพี่น้องจึงดีกว่าคนอื่นอยู่บ้าง
เจิ้งอวี๋ฮวนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ฉันยังไม่เคยคิดเลย”