บทที่ 152 พัฒนาประเทศด้วยวิทยาศาสตร์ ผมแค่เสนอแนวคิดให้พวกคุณ
เครื่องกรองกับเครื่องกรองน้ำมีให้เห็นดาษดื่นในยุคปัจจุบัน
“ในห้องครัวเปลี่ยนอุปกรณ์เก็บน้ำจืดเป็นเครื่องกรองแบบปรับปรุง ที่สามารถแยกเกลือกับแร่ธาตุอนินทรีย์ต่าง ๆ ออกจากน้ำทะเลได้”
“พอทำให้กลายเป็นน้ำบริสุทธิ์ก็สามารถนำมาดื่มได้แล้ว”
ขอแค่ชี้แนวทางให้นักวิจัยที่มีสมองระดับอัจฉริยะ ไอคิว 180 พวกนั้น พวกเขาก็น่าจะสร้างมันขึ้นมาได้เร็วกว่ากำหนดล่ะมั้ง
“แร่ธาตุบางชนิดสามารถนำมาปรับปรุงให้กลายเป็นเชื้อเพลิงของเรือรบได้”
หลินฟานพูดพลางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งมาเขียน ๆ วาด ๆ ลงไป
“หมายความว่า ตราบใดที่มีน้ำทะเล ก็จะไม่มีวันขาดน้ำจืดดื่ม และไม่มีวันขาดเชื้อเพลิง”
ตอนนี้ทุกคนต่างตื่นเต้นกันมาก พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าการออกแบบจะทำได้แบบนี้ ไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย
วิศวกรหลี่ถามอย่างตื่นเต้นว่า “แล้วต้องใช้วิธีไหนล่ะ?”
หลินฟานกลอกตามองเขา “นี่เป็นงานของนักวิจัยอย่างพวกคุณไม่ใช่หรือ?”
“ถ้าฉันรู้ทุกอย่างและทำทุกอย่างเสร็จหมดแล้ว พวกคุณก็ไม่ตกงานกันหรือไง?”
ทุกคนที่นั่งอยู่ต่างสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา
วิศวกรหลี่พูดอีกว่า “อย่างนั้นก็หมายความว่านี่เป็นแค่ความคิดส่วนตัวของคุณ จะสำเร็จหรือไม่ก็ไม่มีหลักประกันสินะ”
หลินฟานกลอกตามองเขา ในใจคิดว่า ฉันจะบอกคุณได้ยังไงว่าในยุคหลัง แนวคิดพวกนี้กลายเป็นความจริงไปนานแล้ว? แน่นอนว่าพูดไม่ได้
เธอจึงพูดว่า “มีแนวคิดก็ไปพิสูจน์ แล้วทดลองซ้ำ ๆ ไม่ช้าก็เร็วต้องสำเร็จไม่ใช่หรือ? ไม่มีแม้แต่แนวคิดแล้วยังจะมาทำวิจัย แบบนั้นไม่ตลกไปหน่อยหรือไง?”