บทที่ 150 ตกลงคุณเป็นคนประเทศไหนกันแน่
เจิ้งอวี๋ฮวนรู้สึกว่าเกี๊ยวชามที่วางอยู่ตรงหน้าไม่อร่อยอีกต่อไป จนไม่อยากกินแล้ว
เจิ้งเหลาซื่อพูดต่อว่า “ต่อไปอย่าหวังว่าจะได้ใช้ชีวิตแบบฉันกับสี่พี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องของเธอเลย ไม่รู้ทั้งชีวิตนี้จะมีโอกาสหรือเปล่าด้วยซ้ำ”
“เพราะงั้นรีบกินเข้าเถอะ กินไปอีกมื้อก็เหลืออีกมื้อน้อยลง”
เจิ้งอวี๋ฮวนร้องไห้โฮขึ้นมาทันที
“ถ้าฉันไม่ไปลงแรงงานตามชนบท แล้วจะไปไหนได้ล่ะ? ฉันจะทำอะไรได้บ้าง?”
หลินฟานถลึงตาใส่เจิ้งเหลาซื่อ แล้วยังเตะเขาไปทีหนึ่ง
เจิ้งเหลาซื่อพลันรู้สึกว่า พาลูกพี่ลูกน้องตัวเล็กออกมากินข้าวด้วยกันช่างน่ารำคาญจริง ๆ
“แค่กินข้าวอยู่ดี ๆ ทำไมต้องไปทำให้เธอร้องไห้ด้วย?”
“บางคนชอบลำบาก บางคนกลัวลำบาก แต่ละคนก็มีทางเลือกของตัวเอง”
เจิ้งอวี๋ฮวนรู้สึกว่าแม้แต่เนื้อที่เคี้ยวอยู่ในปากก็ยังขมไปหมด ไม่รู้ว่าเป็นอะไร
แต่เนื้อก็ใช่ว่าจะได้กินทุกวัน เธอจึงร้องไห้พลางกินไปด้วย
เปลี่ยนความโศกเศร้าและขุ่นเคืองให้เป็นพลัง สุดท้ายเธอก็กินหมดชามใหญ่ แม้แต่น้ำซุปก็ซดจนหมด
ดวงตาบวมช้ำเพราะร้องไห้
เจิ้งเหลาซื่อยื่นแป้งแผ่นที่ห่อกลับบ้านไว้ให้หลินฟาน
“เอาละ พวกเธอกลับไปเถอะ ฉันต้องไปทำงานแล้ว”
ระหว่างทาง หลินฟานกับเจิ้งอวี๋ฮวนไม่ได้พูดอะไรกัน ต่างเดินไปเงียบ ๆ
เจิ้งอวี๋ฮวนครุ่นคิดมาตลอดทาง นึกถึงเรื่องการลงแรงงานตามชนบทที่ได้ฟังจากพี่ชายคนที่สี่กับย่าในช่วงสองสามวันนี้
แม้ย่าจะพูดไม่ค่อยน่าฟัง แต่เธอก็รู้ว่าสิ่งที่ย่าพูดเป็นความจริงแน่นอน