บทที่ 110 ฉันชอบบ้านสี่ห้องประตูสไตล์ซื่อเหอหยวนที่สุด
เจิ้งอวี่เจี๋ยเพิ่งถอดเสื้อผ้าเสร็จ มือเล็กนุ่มนิ่มไร้กระดูกสองข้างก็แตะไล้ไปทั่วตัวเขาไม่หยุด ให้ตายสิ ท่าทางเลือดกำเดาจะไหลอีกแล้ว
มือเท้าของเขาจึงขยับเร็วกว่าสมอง โอบเอวเธอแล้วอุ้มไปวางบนเตียง
เจิ้งอวี่เจี๋ยจับมือซุกซนทั้งสองข้างของเธอยกขึ้นเหนือศีรษะ สอดนิ้วทั้งสิบประสานกันแน่น!
จากนั้นทุกอย่างก็ดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติ
พอถึงขั้นตอนสุดท้าย เขาถามเสียงแหบพร่าอย่างข่มใจว่า “ได้ไหม?”
หลินฟานอยากกลอกตาใส่เขาเหลือเกิน “ถ้าฉันบอกว่าไม่ได้ คุณจะเป็นหมันหรือไง หมอบอกว่าผ่านไปสามเดือนแล้ว ถ้าระวังหน่อยก็ทำได้”
แล้วก็เริ่มกัน...
หลังจากเสร็จไปสองรอบ หลินฟานก็เหนื่อยจนหลับไป
เดิมทีเจิ้งอวี่เจี๋ยยังอยากออกกำลังกายต่ออีกสักรอบ
แต่พอเห็นว่าภรรยายังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่!
เขาจึงสวมเสื้อผ้า หักใจเดินไปตักน้ำในห้องน้ำ
หลังช่วยภรรยาทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ตัวเองก็ไปอาบน้ำเย็นอยู่อีกครึ่งชั่วโมง
กลับมาแล้วก็กอดเธอ หลับสนิทไป
ตื่นขึ้นมาก็เอากางเกงขาสั้นแบบสี่เหลี่ยมไปซักเองหนึ่งตัว
ตอนเช้าลุกขึ้นมาแปรงฟันล้างหน้า เขายังเอาแต่คิดถึงเรื่องเมื่อคืน ผู้หญิงคนนั้นแท้ๆ ที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ ใส่อะไรของเธอกันนะ
ไม่รู้ไปเรียนวิธียั่วยวนคนแบบลามกพวกนี้มาจากไหน
ตอนลงไปวิ่งออกกำลังกายยามเช้า พี่ชายคนโตก็หันมามองเขาหลายครั้ง จนเขารู้สึกขนลุก
“พี่ใหญ่ มองผมทำไมตลอดเลยครับ หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือเปล่า?”