บทที่ 134 ส่งเสริมการพัฒนาการเกษตร
เจิ้งอวี่เจี๋ยไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของผู้เฒ่า จึงพูดว่า “คุณปู่ก็บอกมาสิครับว่านี่ใช่ธัญพืชหรือเปล่า ผมเคยเห็นมาก่อนนะ คล้ายกับที่ผมเคยเห็นเลย”
มือของผู้เฒ่าตระกูลเจิ้งสั่นเล็กน้อยขณะยื่นออกไป “น้องชายคนที่สี่ เอามาให้ฉันดูดี ๆ หน่อย ขอฉันดูอีกที”
พอรับมาดู น้ำหนักก็ยิ่งผิดปกติ หนักกว่าธัญพืชทั่วไปมากกว่าสามเท่า
พระเจ้า ถ้าประเทศปลูกธัญพืชแบบนี้ได้ ใครจะยังต้องอดตายอีก ประเทศจะไม่ร่ำรวยได้อย่างไร
คราวนี้เจิ้งอวี่เจี๋ยสังเกตเห็นความผิดปกติของผู้เฒ่าตระกูลเจิ้งแล้ว จึงพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
“หรือว่าผมจำผิดจริง ๆ ไม่น่าใช่นะ”
มิน่าล่ะ ผู้หญิงคนนั้นถึงไม่ยอมพูดกับเขาสักคำ ที่แท้เขาจำผิดเอง เขาก้มมองของในมืออีกครั้ง แล้วก็เริ่มไม่แน่ใจขึ้นมา
ผู้เฒ่าตระกูลเจิ้งมองอยู่ครู่ใหญ่ “ฉันถามว่านายเอามาจากไหน ใครเป็นคนปลูก?”
“ไม่ได้แล้ว ฉันต้องโทรรายงานเบื้องบน ต้องส่งสิ่งนี้ไปที่สถาบันวิทยาศาสตร์การเกษตร”
เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ย้อนกลับมา “ฉันถามนายอยู่นะ!”
ตอนนี้เจิ้งเหลาซื่อยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่
“หลินฟานเอากลับมาจากไหนก็ไม่รู้ ผมยังสงสัยเลยว่าเธอลงแรงงานตามชนบทแล้วไปขโมยธัญพืชบ้านใครมาหรือเปล่า เธอโกรธผมจนไม่ยอมพูดด้วยแล้ว”
ผู้เฒ่าตระกูลเจิ้งกลอกตาใส่เขาอย่างแรง หลานคนนี้โง่จนเกินเยียวยาแล้วจริง ๆ
ตอนนั้นเอง พี่เจิ้งกับเจิ้งซานเกอได้ยินเสียงเรียก จึงเดินเข้ามาดู
พี่เจิ้งพูดว่า “คุณปู่ครับ นี่ข้าวเปลือกหรือเปล่า?”