บทที่ 135 คุณเอาอะไรกลับมาอีกแล้ว
เจิ้งอวี๋ฮวนเห็นชัดเจนว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนในตู้โดยสารของพวกเธอ
เธอจึงตะโกนเสียงดัง “มีขโมย! จับขโมย!”
เสียงตะโกนดังก้องไปไกลในค่ำคืนอันเงียบสงัด ผู้คนในตู้โดยสารอีกหลายตู้ก็ได้ยิน
คนในตู้โดยสารนี้ตื่นกันหมดแล้ว
พอผู้ชายคนนั้นเห็นว่าถูกจับได้ก็คิดจะหนี แต่ชายวัยกลางคนที่นอนอยู่บนเตียงชั้นล่างกวาดขาใส่ทีหนึ่ง เจ้าขโมยก็ล้มลงกับพื้น
ผู้เฒ่าเจิ้งก็ตื่นขึ้นมาเช่นกัน เขาคว้าไม้เท้าที่วางอยู่ข้างตัวแล้วฟาดลงไป
ชายคนนั้นถูกตีจนหมอบอยู่กับพื้น พลางร้องไม่หยุด “ผมไม่ใช่ขโมย ผมไม่ใช่ขโมย ผมเพิ่งกลับจากห้องน้ำแล้วเข้าห้องผิดเอง”
“อย่าตีผมเลย ผมไม่ใช่ขโมย ผมแค่เดินเข้าผิดที่เท่านั้น”
แต่ตอนนี้ไม่มีใครเชื่อคำพูดของเขา
คนจากตู้โดยสารข้าง ๆ ก็ลุกขึ้นมาดูเรื่องสนุก จนไปขวางประตูตู้โดยสารที่เพิ่งเปิดออก
เอาละ คราวนี้เจ้าขโมยอยากหนีก็หนีไม่พ้นแล้ว ออกไปก็ไม่ได้ ไม่นานตำรวจรถไฟกับพนักงานรถไฟก็มาถึง
ทุกคนช่วยกันจับชายคนนั้นไว้
เจิ้งอวี๋ฮวนพูดว่า “เขาไม่ได้เดินเข้าผิดที่ เขามาหาของที่นี่ หาอยู่นานมากจนปลุกฉันตื่น แล้วก็ยังหาต่ออยู่อีกนาน ฉันถึงได้ตะโกนเรียก”
“ทุกคนช่วยกันดูหน่อยว่ามีใครทำของหายหรือเปล่า แล้วตรวจดูตัวเขาด้วยว่ามีของอะไรอยู่ไหม”
ทุกคนถึงได้สติ ใช่แล้ว! ต้องรีบหาของตัวเองก่อน ดูว่ามีอะไรหายไปหรือเปล่า
สุดท้ายก็พบกระเป๋าสตางค์ของผู้เฒ่าอยู่กับเจ้าขโมยคนนั้น
คราวนี้เขาแก้ตัวไม่ออกแล้ว จึงได้แต่ก้มหน้าลง