บทที่ 133 ข้อเสนอเรื่องข้าวลูกผสม
“ไม่อย่างนั้นนายก็มีความผิดฐานเป็นพ่อค้าคนนะ”
ชายวัยกลางคนกับผู้เฒ่าหันมามองเธอ สาวคนนี้ไม่ธรรมดาเลย ระมัดระวังตัวดีชะมัด!
คนแบบนี้ไม่ก็มีความสามารถ ไม่ก็เคยเจอเรื่องทำนองนี้มาก่อน สรุปคือไม่ใช่คนที่จะถูกหลอกง่าย ๆ
แต่พอเป็นแบบนี้ คนในตู้โดยสารนี้ก็ไม่มีใครกล้าถามข้อมูลของหญิงสาวคนนี้อีก
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะลูกในท้องตัวโตขึ้นเรื่อย ๆ หรือเปล่า หลินฟานรู้สึกว่าแค่ออกไปข้างนอกไม่กี่ชั่วโมงก็เหนื่อยง่าย แถมยังหิวบ่อยขึ้นด้วย
หลังตื่นจากงีบ เธอก็ตักโจ๊กกระดูกใส่ชามอีกชาม แล้วกินคู่กับขนมเปี๊ยะไส้สองชิ้น
ดื่มน้ำลิ่มเทวดาหนึ่งแก้วแล้ว เธอก็จัดการดูแลมิติวิเศษสักหน่อย ไม่รู้ว่าเป็นแค่ความรู้สึกของเธอหรือเปล่า
เธอรู้สึกว่าข้าวกับข้าวสาลีที่ปลูกในมิติวิเศษให้ผลผลิตสูงมาก ต้นกล้าข้าวกับต้นกล้าข้าวสาลีต่างก็โน้มจนงอ
เธอจำได้ว่าการส่งเสริมข้าวลูกผสมอย่างจริงจังน่าจะเป็นช่วงทศวรรษ 1980 แล้วตอนนี้มีการวิจัยออกมาแล้วหรือยังนะ?
ข้าวพวกนี้เธอควรเอาไปเป็นเมล็ดพันธุ์ แล้วส่งให้สถาบันวิทยาศาสตร์การเกษตรสักหน่อยดีไหม?
ถ้าส่งไปแล้ว จะมีคนถามไหมว่าเมล็ดพันธุ์พวกนี้มาจากไหน
ไม่ส่งงั้นหรือ? แต่เธอก็อยากช่วยชาติสักแรง ตอนนี้หลายพื้นที่ยังมีคนอดอยากจนตายอยู่เลย
เธอตัดต้นข้าวกับต้นข้าวสาลีออกมาสองสามต้น เอาทั้งต้นกล้าไปแขวนตากลมไว้ที่ระเบียง ไว้ค่อยดูว่าจะทำอย่างไรต่อ
หลังจากจัดการธุระเสร็จ เธอก็นั่งแปลหนังสืออยู่พักหนึ่ง พอเริ่มเหนื่อยก็หยิบหนังสือด้านเทคโนโลยีจากมิติวิเศษออกมา นอนอ่านบนโซฟา