บทที่ 116 หางานเสริมให้แม่ที่บ้านเดิม
หรือว่าพี่สะใภ้ใหญ่ใส่ชุดชั้นในสีดำตัวนั้นให้พี่ใหญ่ดูเมื่อวาน แล้วจะเกิดไฟสวาทขึ้นมาจริง ๆ น่ะ!
ต้องบอกเลยว่าเธอเดาถูกเผง
เห็นเธอทำท่าทางประหลาดตั้งแต่เช้า แถมยังยิ้มเจ้าเล่ห์น่าขนลุก เจิ้งเหลาซื่อก็รีบดึงเสื้อเธอเบา ๆ
จากนั้นก็คีบผักดองหัวไชเท้าใส่ชามข้าวให้เธอ “รีบกินสิ กำลังคิดอะไรอยู่?”
“โอ้! ฉันนึกเรื่องสนุก ๆ ขึ้นมาได้”
พี่สะใภ้ใหญ่ได้ยินแบบนั้นก็รีบกินข้าวในชามจนหมดด้วยความเร็วสูงสุด แล้ววิ่งหนีไปเหมือนหนีอะไรมา
“วันนี้ฉันอยากกลับไปหาแม่หน่อย ตอนบ่ายนายมารับฉันไหม?”
เจิ้งเหลาซื่อเพิ่งนึกได้ว่าช่วงนี้ตัวเองยุ่งมาก จนลืมเรื่องแม่ยายไปเสียสนิท
“งั้นฉันไปส่งเธอตอนนี้เลยไหม?”
“ไม่ต้องหรอก ฉันไม่ได้รีบขนาดนั้น อีกอย่างแม่ยังต้องไปทำงาน ฉันไปให้ถึงก่อนเที่ยง ตอนแม่เลิกงานก็พอแล้ว”
จากนั้นเธอก็หันไปบอกผู้เฒ่าทั้งสองว่า “คุณปู่คุณย่า วันนี้หนูกลับบ้านเดิม เดี๋ยวช่วยบอกป้าหลิวไม่ต้องทำอาหารเผื่อหนูนะคะ”
เธออยากเอาผักไปให้แม่ แถมยังจะเอาไก่กลับไปสองตัวด้วย พอดีจะได้ให้สามีบำรุงร่างกายไปพร้อมกัน
ย่าเจิ้งยิ้มแล้วพูดว่า “ได้สิ ขากลับระวังตัวด้วยนะ”
หลินฟานกลับเข้าห้องไปแปลหนังสือภาษาอังกฤษที่เหลืออีกนิดหน่อยจนเสร็จ
จากนั้นก็หยิบกระดาษมาวาดเสื้อชั้นในสองแบบ แบบหนึ่งเป็นแบบที่เธอสวมอยู่ตอนนี้ อีกแบบทำจากผ้าไหม เย็บลูกไม้เส้นเล็ก ๆ ตรงขอบ ดูหรูหราขึ้นมาก แบบนี้รับทำตามสั่งเท่านั้น