บทที่ 117 ผ้าน้อยขนาดนี้ กล้าใส่ได้ยังไง
หลินฟานหยิบเสื้อชั้นในออกมาสองตัว พร้อมชิ้นงานที่ตัดแบบไว้แล้วแต่ยังไม่ได้เย็บ จากนั้นก็หยิบแบบพิมพ์เขียวออกมา
“แม่คะ หนูหางานเล็ก ๆ มาให้แม่ทำค่ะ เอากลับมาให้แม่เย็บชุดชั้นใน พอเย็บเสร็จก็จะมีคนเอาไปขายให้ แม่ก็ได้เงินค่ะ”
“แกจะไปทำการเก็งกำไรงั้นเหรอ”
“แม่คิดไปถึงไหนแล้วคะ เป็นเพื่อนร่วมงานของพี่สะใภ้ลูกเขยที่อยากได้กันเป็นการส่วนตัวค่ะ ตัวละ 3 หยวน ตอนนี้มีคนสั่งไว้เยอะแล้ว แม่เย็บได้ตัวละ 2 เหมา จะทำไหมคะ ถ้าไม่ทำหนูจะไปหาคนอื่น”
จางเจวียนหยิบขึ้นมาดู “ผ้าน้อยขนาดนี้ จะมีคนยอมจ่าย 3 หยวนจริง ๆ เหรอ”
ที่จริงเธออยากถามมากกว่าว่า ผ้าน้อยขนาดนี้จะมีใครกล้าใส่ออกไปข้างนอกไหม แค่เห็นตอนนี้เธอก็รู้สึกอายจะแย่แล้ว หน้าแดงไปหมด
หลินฟานพูดไม่ออกจริง ๆ “นี่เป็นเรื่องที่แม่ต้องกังวลเหรอคะ”
“แม่แค่ตอบมาว่าจะเย็บตัวละ 2 เหมาไหม ทำเป็นหรือเปล่า เย็บออกมาได้ไหม แค่นี้ก็พอค่ะ”
จางเจวียนหยิบแบบพิมพ์เขียวขึ้นมาดูอีกครั้ง แล้วหยิบชิ้นงานที่เย็บค้างไว้มาพิจารณา
“ทำได้สิ อันนี้ไม่ยากหรอก เย็บออกมาได้แน่นอน”
คนแบบไหนกันที่คิดอะไรแบบนี้ขึ้นมา ถ้ามีคนรู้เข้าจะถูกลากไปประจานต่อหน้าสาธารณะหรือเปล่านะ เธอเริ่มกังวลขึ้นมานิดหน่อย แต่พอได้ยินว่าเย็บหนึ่งตัวได้เงิน 2 เหมา ก็เห็นด้วยทันที
“แม่หมายความว่า เย็บหนึ่งตัวได้เงิน 2 เหมา สิบตัวก็ได้เงิน 2 หยวนใช่ไหม”
หลินฟานพยักหน้า
“งั้นแม่เย็บวันละยี่สิบตัวก็ได้เงิน 4 หยวน”
หลินฟานพยักหน้าอีกครั้ง
“ให้ตายเถอะ!”