บทที่ 115 มีคนมาหาถึงที่ ความจริงกระจ่างแล้ว
หลินฟานโน้มตัวเข้าไปใกล้เขา มองเขาด้วยดวงตาคู่นั้นที่ราวกับพูดได้ แล้วเอ่ยว่า “นายอยากรู้จริง ๆ เหรอ”
เจิ้งอวี่เจี๋ยเห็นสีหน้าเธอแล้วก็รู้ทันทีว่าเธอไม่ได้คิดดีแน่
เขาอยากหันหลังเดินออกไป จะได้ไม่ตกหลุมพรางเธอ
แต่หลินฟานจะยอมปล่อยให้เขาหนีไปง่าย ๆ ได้อย่างไร เธอยิ้มพลางพูดว่า “ฉันเพิ่งให้ชุดชั้นในพี่สะใภ้ใหญ่ไปชุดหนึ่ง บอกให้คืนนี้เธอใส่ยั่วพี่เจิ้งจนแทบคลั่งเลย”
ใบหูของเจิ้งอวี่เจี๋ยแดงขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว “ผู้หญิงบ้าเอ๊ย ทำไมถึงกล้าพูดไปเสียทุกเรื่อง ต่อไปเรื่องแบบนี้ต้องพูดกันในห้องเท่านั้น”
หลินฟานแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ “ฉันก็พูดอยู่ในห้องของเรานี่นา!”
“ฉันยังบอกเธอด้วยว่า...” อื้อ อื้อ อื้อ!
เจิ้งอวี่เจี๋ยรีบยกมือปิดปากเธอ ไม่ยอมให้พูดเรื่องน่าอายแบบนั้นต่อ
หลินฟานแลบลิ้นออกมาเลียกลางฝ่ามือของชายหนุ่ม
กระแสไฟฟ้าพลันแล่นปราดขึ้นสู่สมองของเจิ้งเหลาซื่อ เขาตกใจจนรีบปล่อยมือที่ปิดปากหลินฟานออก
คราวนี้ใบหน้าของเขาแดงก่ำไปด้วย พอความซุกซนแล่นเข้าครอบงำ เธอก็เลียนแบบฉากในโทรทัศน์ เขย่งปลายเท้า เงยหน้าขึ้น แล้วกัดคางของเจิ้งเหลาซื่อเบา ๆ
เขารู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงานไปแล้ว ตอนที่กำลังจะโอบกอดผู้หญิงคนนี้ไว้
หลินฟานก็ถอยห่างออกไปหลายก้าวแล้ว พร้อมหัวเราะเสียงดัง
เจิ้งอวี่เจี๋ยรู้สึกเหมือนถูกเธอหยอกเอาเปรียบ แถมตัวเองยังเคลิบเคลิ้มตามไปด้วย ทั้งโกรธทั้งอายจนหันหลังวิ่งออกไป
ตอนปิดประตู เขายังได้ยินเสียงเธอดังมาจากด้านหลังว่า “สามีฉันน่ารักจริง ๆ”
ผู้หญิงบ้าเอ๊ย สักวันเขาจะเอาคืนให้ได้