บทที่ 108 พี่สะใภ้ใหญ่ถูกอันธพาลลวนลาม
หลินฟานคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ฉันไม่ได้วางแผนอะไรไว้หรอก แค่ส่งเงินไปให้เขา 20 หยวน ไม่คิดเลยว่าเขาจะซื้อมาเยอะขนาดนี้”
“ตอนนี้ฉันกินไม่ได้ ก่อนหน้านี้ฉันอยากกินเลยให้เพื่อนช่วยซื้อมาให้ ตอนนี้ก็เลยต้องเก็บไว้ก่อน ไว้ค่อยเอาไปให้แม่ฉันบ้าง”
เจิ้งอวี่เจี๋ยพูดว่า “ของพวกนี้กลิ่นไม่ค่อยดีเลยนะ อร่อยอย่างที่เธอว่าจริงเหรอ”
หลินฟานกลอกตาใส่เขา “ถ้างั้นพรุ่งนี้คุณกลับมาเร็วหน่อยสิ ฉันจะสอนคุณทำเอง ฉันยืนดูอยู่ห่าง ๆ คุณลองทำแล้วก็จะรู้ แต่บางคนแพ้อาหารทะเล ก็กินไม่ได้นะ”
เจิ้งอวี่เจี๋ยหยิบมาอย่างละนิด แล้วห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์อีกชุด ตั้งใจว่าจะเอาลงไปให้ทุกคนชิมสักครู่
ส่วนที่เหลือเขาให้เธอใส่กระเป๋า แล้วยกไปเก็บไว้ในห้องของลูกชายคนที่สองก่อน
เขาคิดในใจว่า “ถ้าอร่อยขนาดนี้จริง ๆ เราก็ให้คนไปหาอาหารทะเลพวกนี้มา ทำเสร็จแล้วเอาไปขาย หรือให้พวกเสี่ยวหลิวเอาไปขายก็ดีเหมือนกัน”
ทั้งสองคนลงมาข้างล่าง พร้อมห่ออาหารทะเลแห้งถุงใหญ่ด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ลงมาด้วย
“คุณปู่คุณย่า นี่เป็นอาหารทะเลแห้งที่เพื่อนของฝานฝานช่วยซื้อมาให้จากที่ที่เธอลงแรงงานตามชนบท ไว้ลองทำกินดูว่าอร่อยไหม”
ย่าเจิ้งพูดว่า “ต้องทำเป็นถึงจะอร่อยนะ ตอนฉันยังสาวเคยกิน อร่อยมาก ไม่รู้ว่าเสี่ยวหลิวจะทำเป็นหรือเปล่า”
“พรุ่งนี้ให้ป้าหลิวแช่น้ำไว้ก่อนนะครับ ผมจะกลับมาเร็วหน่อย แล้วลองทำดูว่าอร่อยไหม”
แม่เจิ้งรีบเอ็ดว่า “เป็นผู้ชายตัวโต ๆ จะเข้าครัวทำไม พูดออกไปไม่อายคนหรือไง”