บทที่ 107 ได้รับพัสดุจากไห่ซื่อ
เจิ้งอวี่เจี๋ยเห็นว่ายังอีกนานกว่าจะถึงมื้อเย็น จึงวางชามลงบนโต๊ะ ปิดประตูห้องเบา ๆ แล้วเดินลงไปข้างล่าง
พอลงมาถึงชั้นล่าง ป้าหลิวก็พูดว่า “น้องชายคนที่สี่ กลับมาแล้วเหรอ ยามบอกว่ามีจดหมายกับใบโอนเงินจากทางบ้านมาส่งตั้งหลายฉบับนะ”
เจิ้งอวี่เจี๋ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง คิดว่าอาจเป็นของหลินฟาน จึงขี่จักรยานออกไปรับมา มีใบโอนเงินสองใบ ใบหนึ่ง 13 หยวน อีกใบ 86 หยวน เป็นของหลินฟานจริง ๆ
ยังมีจดหมายอีกหลายฉบับกับใบรับพัสดุหนึ่งใบ
เขาหิ้วทั้งหมดขึ้นไปชั้นบน “มีจดหมายกับพัสดุของคุณตั้งหลายอย่าง ใครส่งมาให้เหรอ”
หลินฟานลองคิดดู แต่ก็นึกไม่ออกว่าใครจะส่งของมาให้ พอรับใบรับพัสดุมาดูที่อยู่ก็พูดว่า “อ๋อ ฉันให้เพื่อนที่ลงแรงงานตามชนบทอยู่ไห่ซื่อช่วยซื้อของแห้งให้”
เจิ้งอวี่เจี๋ยคิดว่า หรือจะเป็นเพื่อนที่แอบชอบเธอส่งมาให้กันนะ
หลินฟานเองก็อดตื่นเต้นไม่ได้ อยากรู้ว่าเซียวตงหยวนซื้ออะไรมาให้บ้าง “ตอนนี้ไปรษณีย์เลิกงานหรือยัง ยังไปรับพัสดุทันไหม”
แม้จะไม่ค่อยเต็มใจ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร “ยังครับ คุณอยากไปเอาหรือ”
หลินฟานตอบว่า “ใช่สิ ไหน ๆ ก็มีใบโอนเงินด้วย ได้เงินมาแล้วก็ต้องไปรับสิ”
“ไปกันเถอะ ผมขี่จักรยานพาคุณไป”
หลินฟานเก็บหนังสือภาษาอังกฤษบนโต๊ะของเธอ แล้วเปิดตู้เสื้อผ้าเอาไปใส่ไว้ ที่จริงเธอเก็บมันเข้าไปในมิติวิเศษ ไม่มีที่ไหนปลอดภัยเท่ามิติวิเศษแล้ว
ส่วนจดหมายก็ยังไม่ได้เปิดอ่าน เธอเก็บมันไว้ก่อน กลัวว่าไปรษณีย์จะปิด จึงคิดว่าไปรับเงินก่อนแล้วค่อยว่ากัน