บทที่ 104 ล้มป่วยไปแล้วใครจะหาเงินให้ฉันนอนสบาย
ในใจเขาบ่นไม่หยุดว่า “ยัยคนไร้หัวใจ ยังพูดอยู่เลยว่าดีกับฉันแค่ไหน พอเผลอแป๊บเดียวก็ลืมฉันไปเสียแล้ว คราวหน้าถ้ายังเชื่อเธออีก ฉันก็เป็นหมูแล้ว”
หลินฟานกับพี่สะใภ้ใหญ่พาหงอิงน้อยเดินไปยังที่ที่ไม่มีคน
พี่สะใภ้ใหญ่จึงถามว่า “น้องสะใภ้คนที่สี่ เรื่องชุดชั้นในที่เธอพูดถึงคราวก่อนคืออะไรเหรอ”
หลินฟานถึงนึกขึ้นได้ว่าเดิมทีเธอตั้งใจจะชวนพี่สะใภ้ใหญ่มาเป็นคนขายชุดชั้นใน ช่วงสองสามวันนี้เกือบลืมไปอีกแล้ว
ตอนนี้ยังไม่อนุญาตให้ซื้อขายกันอย่างเปิดเผย แต่ถ้าซื้อขายกันเป็นการส่วนตัวก็ไม่มีใครมายุ่ง
“ใช่ มีเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งทำเป็น ฉันช่วยออกแบบพิมพ์เขียวให้ พอผู้หญิงใส่แล้วจะช่วยกระชับรูปร่างให้มีส่วนเว้าส่วนโค้ง ที่สำคัญที่สุดคือเวลาเดินหรือวิ่ง หน้าอกจะไม่แกว่งไปมา”
“ยังช่วยพยุงหน้าอกไม่ให้หย่อนคล้อยด้วย โดยเฉพาะผู้หญิงที่เคยคลอดลูกแล้ว”
พี่สะใภ้ใหญ่ได้ฟังก็ยิ่งอยากได้ “งั้นน้องสะใภ้คนที่สี่ช่วยซื้อมาให้ฉันสองตัวนะ เรื่องเงินคุยกันได้”
หลินฟานคิดดูแล้ว อีกสองวันถึงจะไปเอาฟองน้ำได้
จึงตอบว่า “ได้ แต่ต้องรออีกสองวันนะ แล้วฉันจะเอามาให้”
หงอิงน้อยก็ร้องขึ้นมาด้วยว่า “น้าสี่ น้าบอกว่าจะทำกระโปรงสวย ๆ ให้หนูใส่ไม่ใช่เหรอ”
พี่สะใภ้ใหญ่รีบเอ็ดทันที “เด็กคนนี้นี่ ทำไมถึงเอ่ยปากขอเสื้อผ้าจากน้าสี่ได้ ต่อไปห้ามทำแบบนี้อีก ได้ยินไหม”
หลินฟานยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ฉันรับปากว่าจะทำกระโปรงสวย ๆ ให้เธอสองตัว แค่ช่วงนี้มีธุระเยอะไปหน่อย ไม่มีเวลา”