บทที่ 103 ฉันซ่อนของทีไร ไม่มีใครหาเจอ
“ยังมีอีกเหรอ มีอีกเท่าไหร่ มีอะไรบ้าง ของที่เอาออกมาได้ก็แอบเอากลับมาให้หมดนะ! หรือไม่ก็ซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่ง วันหลังพาฉันไปดูด้วย”
เธอมองเขาด้วยแววตาเป็นประกายราวกับกำลังเลื่อมใส “วางใจเถอะ ฉันเก่งเรื่องซ่อนของ ของที่ฉันซ่อนไว้ นอกจากตัวฉันเองแล้ว ใครก็หาไม่เจอ”
เจิ้งอวี่เจี๋ยเอาของทั้งหมดใส่กระสอบอีกครั้ง ยกไปวางไว้ตรงมุมห้องให้เรียบร้อย ก่อนจะลากเธอไปล้างมือ
“พวกนี้พรุ่งนี้ฉันจะเอาไปซ่อนข้างนอก เก็บไว้ที่บ้านไม่ได้ เดี๋ยวจะเกิดเรื่องเอา”
หลินฟานรีบพูดอย่างร้อนใจ “ไม่ต้องหรอก พรุ่งนี้ฉันจะซ่อนให้เอง นายวางใจได้เลย!”
ล้อเล่นหรือไง ให้เธอเห็นแล้วจะยังยอมเอาออกไปได้อย่างไร
เจิ้งเหลาซื่อพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ผู้หญิงอย่างเธอนี่นะ ทำไมถึงชอบอะไรไม่เหมือนชาวบ้านเขา ดูมือสกปรกของเธอสิ ยังไม่รีบไปล้างอีก ไม่รู้สึกรังเกียจบ้างหรือไง มือเลอะดินไปหมดแล้ว”
หลังจากทั้งคู่ล้างมือเสร็จ หลินฟานถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ จึงถามเขา
“นายไปซื้อมาจากไหน หรือไปขุดมาจากสุสานคนอื่น?”
เจิ้งอวี่เจี๋ยกลอกตาใส่เธอ
“เธอเห็นฉันเป็นคนที่จะไปขุดสุสานคนอื่นหรือไง วัน ๆ ในหัวคิดอะไรอยู่บ้างก็ไม่รู้”
หลินฟานถาม “ถ้าอย่างนั้นก็ซื้อมาใช่ไหม นายจ่ายไปเท่าไหร่ ของพวกนี้แพงหรือเปล่า?”
“อะไร เธอยังอยากได้อีกเหรอ? ของพวกนี้ถ้าถูกตรวจเจอขึ้นมา มีหวังถึงตายได้เลยนะ”
หลินฟานคิดในใจว่า พรุ่งนี้พอนายไปแล้ว ฉันก็จะเอาไปเก็บไว้ในมิติวิเศษ ต่อให้ฉันไม่อยากให้นายหาเจอ นายก็ไม่มีทางหาเจอไปทั้งชีวิต