บทที่ 105 เงื่อนไขร่ำรวยครบแล้ว
บ้านหลินฟานมีแม่อยู่คนเดียว แต่ยังเลี้ยงดูลูกสาวสองคนให้เติบโตมาได้ดีขนาดนี้ แล้วทำไมชีวิตของตัวเองถึงได้ลำบากนักนะ
สิ่งที่ฟางเมี่ยวเมี่ยวไม่รู้ก็คือ ยังมีความทุกข์ยิ่งกว่านี้รอเธออยู่
หลังจากเธอเข้าห้องไป แม่ฟางหยิบไม้ขึ้นมา ตั้งใจจะลากตัวขาดทุนออกมาตีสักยก แต่พ่อฟางเรียกเธอไว้
“แม่ของลูก รอก่อน ช่วงสองสามวันนี้คุณซักผ้าไปก่อน ให้เมี่ยวเมี่ยวทบทวนหนังสือดี ๆ แล้วไปสอบ”
แม่ฟางโมโหจนแทบตาย ทำไมยัยเด็กนั่นถึงไม่ต้องซักผ้า ดูสิว่าเธอจะไม่ตีให้ตายเลยหรือ ยังกล้ามาเถียงอีก รู้หนังสือไม่กี่ตัวก็คิดจะเหาะขึ้นฟ้าแล้วหรือไง
ฟางไห่ผิงพูดต่อว่า “แม่ของลูก อีกสองปีฟางเชิงก็จะเรียนจบแล้ว ถึงตอนนั้นเขาต้องมีงานทำ ไม่อย่างนั้นก็ต้องลงแรงงานตามชนบท”
แม่ฟางยังไม่เข้าใจ “ฟางเชิงเรียนจบแล้วเกี่ยวอะไรกับยัยเด็กนั่น”
ฟางเชิงหัวไว จึงพูดว่า “แม่ครับ พ่อหมายถึงพอผมเรียนจบแล้ว ให้พี่สาวโอนงานให้ผม ผมก็ไม่ต้องลงแรงงานตามชนบท ถึงตอนนั้นไม่หาคนมาแต่งกับพี่ ก็ให้พี่ไปลงแรงงานตามชนบทแทนผมก็ได้”
แม่ฟางคิดดูแล้ว วิธีนี้ก็เข้าท่า
จึงพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นสองสามวันนี้ฉันจะปล่อยยัยเด็กนี่ไปก่อน ถ้าสอบไม่ผ่านล่ะก็ คอยดูเถอะว่าฉันจะไม่ตีให้ตาย ยังกล้ามาท้าทายฉันอีก”
ฟางเหยียน พี่ใหญ่ของบ้านฟาง ก็นึกขึ้นได้เช่นกัน “หลังจากเธอแต่งงานแล้ว ยังให้เมี่ยวเมี่ยวโอนงานให้คู่ของเธอได้อีก แบบนี้ตอนแต่งงานก็ลดสินสอดลงได้ตั้งเยอะ”
ถึงว่าเป็นครอบครัวปลิงดูดเลือดกันทั้งบ้าน ไม่มีใครเป็นคนดีเลยสักคน