บทที่ 7 เพื่อนสนิทมาเยี่ยม
“ได้!”
“เรื่องสินสอด บ้านคุณเตรียมจะให้เท่าไหร่?”
“เรื่องนี้ยังมีให้เลือกด้วยเหรอ?”
“ถ้าให้ฉันเลือกก็ต้องยิ่งเยอะยิ่งดีสิ ใครไม่ชอบเงินบ้างล่ะ? แต่ครอบครัวอย่างบ้านคุณไม่ได้มีลูกชายคนเดียว คงให้ตามจำนวนที่พี่ชายแต่งงานกันก่อนหน้านี้ใช่ไหมล่ะ!”
“คุณชอบเงินมากเลยเหรอ?”
“ใครบ้างไม่ชอบเงินล่ะ!”
“คุณจะเอาเงินเยอะขนาดนั้นไปทำอะไร?”
“เงินมีเยอะก็ไม่เห็นเป็นไร มีเงินแล้วใจก็มั่นคง! รอฉันมีเงินมากพอ ฉันจะซื้อบ้านสักหลังแล้วออกไปอยู่เอง! อีกอย่าง ในท้องฉันยังมีเจ้าก้อนเนื้ออยู่นี่นา พอคลอดออกมา ทั้งค่าอาหาร ค่าเสื้อผ้าก็ต้องใช้เงินทั้งนั้น ไม่ใช่มีคนพูดไว้เหรอว่าเด็กเกิดมาก็เป็นสัตว์กลืนทอง ที่ไหนก็ต้องใช้เงินทั้งนั้น!”
“อีกอย่าง พวกเราจำใจต้องมาอยู่ด้วยกันเพราะลูก ถ้าวันไหนคุณเปลี่ยนใจ อย่างน้อยฉันกับลูกก็มีเงินเป็นหลักประกันเพิ่มขึ้นอีกชั้นหนึ่ง ไม่ใช่เหรอ?”
“ฉันเป็นคนพูดตรง ๆ แล้วก็ชอบพูดให้ชัดเจนไว้ก่อน ถ้าคุณไม่ชอบฟัง ก็ถือว่าฉันไม่ได้พูดแล้วกัน!”
“ได้!” เจิ้งอวี่เจี๋ยคิดในใจว่า เธอคงไม่ใช่คนเห็นเงินแล้วตาลุกหรอกนะ
“คืนนี้มากินข้าวที่บ้านฉันไหม?”
“ไม่ล่ะ ฉันกลับก่อนดีกว่า!”
พอใกล้ถึงบ้าน หลินฟานก็มองเห็นใครคนหนึ่งยืนรออยู่หน้าบ้านของเธอแต่ไกล พอเดินเข้าไปใกล้ถึงเห็นว่าเป็นฟางเมี่ยวเมี่ยว เพื่อนสนิทของเธอ!
หลินฟานกลับมาด้วยการซ้อนจักรยานของผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน? ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน เป็นคนแปลกหน้าชัด ๆ!