บทที่ 6 ไปพบครอบครัวฝ่ายชาย
“เอ่อ…เล่าเรื่องครอบครัวของคุณให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม แล้วเราควรซื้อของฝากไปด้วยหรือเปล่า ถ้าฉันไปมือเปล่าจะไม่ค่อยดีใช่ไหม”
“คุณปู่ผมเกษียณแล้ว ส่วนคุณย่าก็มักจะไปพบเพื่อนเก่าในเขตบ้านพักเพื่อฆ่าเวลา ทุกคนใจดีมาก แม่ผมเป็นหัวหน้าพยาบาลอยู่ที่โรงพยาบาล บางวันตอนเที่ยงก็กลับมากินข้าวที่บ้าน ส่วนพ่อผมอยู่กับทหาร ไม่ค่อยกลับบ้านครับ”
“พี่ชายคนโตแต่งงานแล้ว พี่สะใภ้ใหญ่ก็มีงานทำ พี่ชายคนรองเป็นทหาร ยังไม่ได้แต่งงาน นานมากแล้วที่ไม่ได้กลับบ้าน พี่ชายคนที่สามก็แต่งงานแล้ว ส่วนผมเป็นน้องชายคนที่สี่ เป็นคนที่บ้านไม่ค่อยเอ็นดูที่สุด เพราะผมไม่เอาถ่านที่สุดครับ”
“ปีที่แล้วพ่อกลัวว่าผมจะออกไปก่อเรื่องกับคนอื่น เลยยัดเยียดงานที่ทำอยู่ตอนนี้ให้ผม”
“เดี๋ยวถ้าแม่ผมพูดอะไร คุณอย่าเก็บมาใส่ใจมากนะ! ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมอยู่ข้างคุณ!”
เอาเถอะ! ถึงจะไม่กลัวก็จริง แต่ดูท่าคนในครอบครัวนี้คงเข้าหาไม่ง่ายสักคน ช่องว่างระหว่างกันก็ไม่ธรรมดา ถ้าเป็นยุคปัจจุบัน หลินฟานไม่มีทางเลือกครอบครัวแบบนี้เด็ดขาด
แต่ในยุคนี้ เธอมีสิทธิ์เลือกไหม? คำตอบคือไม่มี!
“เดี๋ยวเราแวะหาที่ซื้อของกันหน่อยเถอะ ไปมือเปล่าคงไม่ดี คุณเอาเงินมาด้วยใช่ไหม”
“เอามา”
สุดท้ายก็ซื้อนมมอลต์มาสองกระป๋องกับผลไม้อีกสองสามอย่าง แล้วทั้งคู่ก็มาถึงเขตที่พักทหาร