บทที่ 8 แต่งงานกันแบบนี้เลยเหรอ
ตอนกลางคืนหลังจากจางเจวียนกลับถึงบ้าน หลินฟานก็บอกเธอว่าพรุ่งนี้จะไปจดทะเบียนสมรสกันก่อน ต้องเอาสมุดทะเบียนบ้านไปด้วย
จางเจวียนพูดว่า “แบบนั้นไม่ได้ แบบนี้ก็ไม่มีชื่อไม่มีสถานะน่ะสิ คนอื่นจะหัวเราะเยาะเอา! อีกอย่าง ถ้าแกไปบ้านสามีแบบนี้ คนเขาก็ดูถูกเอา!”
“แม่คะ ตอนนี้ฉันก็มีสถานะแล้วไม่ใช่เหรอคะ ฉันแค่กลัวว่าจะมีคนแจ้งความ ซึ่งจะไม่ดีกับเราสองคน เลยคิดว่าจะไปจดทะเบียนกันก่อน แต่พิธีการที่ควรจัดก็ยังจัดตามปกตินะคะ วันนี้เขายังถามฉันด้วยว่าจะเอาสินสอดเท่าไหร่”
“แบบนั้นก็ไม่ได้! ใครจะไปรู้ว่าเขาหลอกแกหรือเปล่า ถ้าแกโง่ปล่อยให้เขาหลอกขึ้นมาจะทำยังไง?”
พูดจบก็ร้องไห้ออกมาอีก ร้องไห้เพราะลูกสาวไม่รู้ประสีประสา!
“แม่คะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ ครอบครัวแบบพวกเขาก็ให้ความสำคัญกับหน้าตามาก ไม่มีทางพาฉันไปบ้านเขาเงียบ ๆ หรอกค่ะ”
“งานแต่งต้องจัดแน่นอนค่ะ แม่อย่ากังวลมากไปเลย!”
จางเจวียนคิดว่า จะไม่ให้กังวลได้ยังไง ถ้าครอบครัวฝ่ายชายหลอกลูกสาวตัวเองขึ้นมาจะทำยังไง! ถึงตอนนั้นชื่อเสียงป่นปี้ แล้วลูกสาวคนเล็กจะทำยังไง? เธอกลุ้มจนแทบตายอยู่แล้ว!
“แม่คะ ฉันโตแล้ว ดูแลตัวเองได้ค่ะ พอสอบเสร็จวันจันทร์ ฉันก็จะไปหางานทำ!”
หลินฟานเดินหาทั่วบ้าน แต่ก็หาพันธุ์พืชที่จะเอาไปปลูกในสวนหลังบ้านของมิติวิเศษไม่เจอเลย! ดูท่าคงต้องออกไปหาข้างนอกแล้ว!
เธออ่านหนังสือก่อน ตั้งใจจะทบทวนหนังสือเรียนมัธยมปลายทั้งหมด เริ่มจากวิชาสายวิทย์! วิชาสายวิทย์อ่านได้เร็วมาก!
ก่อนนอนเธอก็รู้สึกหิวขึ้นมาอีก เลยเปิดผงนมที่โรงพยาบาลให้มา ชงดื่มหนึ่งแก้วแล้วค่อยเข้านอน!