บทที่ 85 ได้กินอาหารนอกบ้านแล้ว
ไม่ได้ ต้องหาทางหาเงินเพิ่มให้ได้
ถ้าหลินฟานรู้ว่าแค่ทำแบบนี้ก็ทำให้สามีขยันหาเงินขึ้นมาได้ เธอคงทำแบบนี้มาตั้งนานแล้ว
ที่จริงหลินฟานดีใจยิ่งกว่า เพราะเงินที่ได้รับมาตลอดสองวันนี้พอดีกับเงินห้าร้อยหยวนที่ต้องจ่ายค่าฟองน้ำ นั่นหมายความว่าเงินก้อนเล็ก ๆ ในคลังของเธอไม่ได้ลดลงเลย
หลินฟานถามว่า “เราไปกินข้าวข้างนอกกันไหม ฉันอยากกินเส้นเปรี้ยวเผ็ด”
เจิ้งอวี่เจี๋ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ได้ ไปกันเถอะ! ฉันจะพาไปกินที่หนึ่ง อร่อยกว่านี้อีก”
หลินฟานถามว่า “แต่เราไม่ได้บอกที่บ้านว่าจะไม่กลับไปกินข้าวนะ ตอนนี้ไม่กลับไปจะไม่เป็นไรหรือ”
“ไม่เป็นไร เมื่อก่อนฉันก็ไม่ค่อยกลับไปกินข้าวที่บ้าน พวกเขาไม่เห็นว่าอะไรเลย”
หลินฟานเบะปาก คิดในใจว่า ฉันเหมือนนายเสียที่ไหน นายเป็นลูกชายโง่ ๆ ของเจ้าของที่ดิน ส่วนฉันเป็นลูกสะใภ้ เป็นคนนอกของตระกูลเจิ้ง มันคนละเรื่องกันไหมล่ะ? แต่วันนี้เธอก็แค่ไม่อยากกลับไปกินข้าวที่บ้าน อยากกินอาหารนอกบ้านเท่านั้น
เพราะฉะนั้นถ้าเกิดมีเรื่องอะไรขึ้นมา ก็โยนให้เจิ้งอวี่เจี๋ยจัดการก็พอ เธอหัวเราะในใจสามครั้ง ฮ่า ๆ ๆ
ทั้งสองคนขี่จักรยานไปด้วยกัน เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา ก่อนจะจอดลงหน้าบ้านสี่ห้องประตูสไตล์ซื่อเหอหยวนหลังหนึ่ง เจิ้งอวี่เจี๋ยยกมือเคาะประตู
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งออกมาเปิดประตู เขาชะโงกหน้ามองออกมา เจิ้งอวี่เจี๋ยรีบทักทาย “ลุงเซีย! วันนี้ผมพาภรรยามาลองชิมฝีมือของลุงด้วยครับ”
“เจ้าหนุ่มเจี๋ยมาแล้ว เข้ามาเร็ว!” พูดจบก็หลีกทางให้ทั้งสองเข้าไป แล้วปิดประตูตามหลัง