บทที่ 84 ทำให้ผู้ชายของตัวเองฮึดสู้ขึ้นมา
เจิ้งอวี่เจี๋ยพูดว่า “ไม่เป็นไร เราแต่งงานกันมาจะเดือนกว่าแล้ว ตรวจดูหน่อยจะได้สบายใจ”
หลินฟานกินจนอิ่มแล้ววางชามลง เธอไม่อยากเผชิญกับสายตาแปลก ๆ ของทุกคน อีกอย่างจะให้เขากินข้าวที่พวกเธอกินเหลือไว้ก็คงไม่ดี “ฉันไปทำบะหมี่ให้คุณสักชามนะ!”
พูดจบก็ลุกเดินเข้าไปในครัว
พอป้าหลิวเห็นเธอเดินเข้ามา ก็ถามว่า “เสี่ยวหลิน ยังต้องการอะไรอีกหรือเปล่า?”
“ป้าหลิวคะ อวี่เจี๋ยกลับมาแล้ว แต่ยังไม่ได้กินข้าว หนูจะทำบะหมี่ให้เขาสักชามค่ะ”
ป้าหลิวเหลือบมองหม้อข้าว “ในนี้ยังมีข้าวเหลือไม่ถึงสองชาม แต่ไม่มีกับข้าวแล้วนะ”
หลินฟานคิดว่า งั้นก็ทำข้าวผัดไข่แล้วกัน พลางหยิบหน้ากากผ้าที่เย็บเองออกมาสวม “ป้าหลิวคะ รบกวนช่วยล้างต้นหอมสองต้นกับผักสดอีกนิดหน่อยให้หนูหน่อย หนูจะผัดข้าวให้เขาค่ะ”
พูดแล้วก็ไปหยิบไข่มาสามฟอง ป้าหลิวเห็นแล้วรู้สึกเสียดาย “ข้าวมื้อเดียวใช้ไข่ตั้งสามฟอง ช่างกล้าใช้จริง ๆ” แต่เธอก็เป็นแค่พี่เลี้ยง เรื่องไหนควรพูด เรื่องไหนไม่ควรพูด เธอย่อมรู้ดีและไม่คิดจะพูดมาก
หลินฟานหั่นผักสดกับต้นหอมที่ล้างสะอาดแล้วอย่างรวดเร็ว “ป้าหลิวช่วยก่อไฟให้หน่อยได้ไหมคะ?”
ไม่นานข้าวผัดไข่ชามใหญ่ก็เสร็จ เธอยกออกไป ป้าหลิวรู้สึกเสียดายอีกครั้ง ใช้น้ำมันไปตั้งเท่าไหร่กันนะ!
“นี่ ยังมีข้าวอยู่นะ ฉันผัดข้าวให้แล้ว กินสิ!”
พอยกข้าวขึ้นโต๊ะ ทุกคนก็เห็นว่ามีน้ำมันเยอะ ไข่ก็ใส่ไม่น้อย ไม่แปลกเลยว่าทำไมถึงหอมขนาดนี้
เจิ้งอวี่เจี๋ยไม่คิดเลยว่าผู้หญิงที่ดูไม่ใส่ใจอะไรคนนี้จะดีกับเขาขนาดนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจเธอผิดไป เธอก็รู้จักเห็นใจสามีของตัวเองเหมือนกัน แต่เขายังไม่ทันได้ซาบซึ้งใจ