บทที่ 86 ประกาศข่าวดี
สีหน้าเจิ้งอวี่เจี๋ยพลันเคร่งขรึม “ขอแค่พวกเราไม่ทำอะไรที่ไม่เหมาะสมก็ไม่มีเรื่องหรอก อีกอย่างเราก็เป็นสามีภรรยากัน”
หลินฟานคิดว่า ยุคนี้เธอเข้าใจชัดแล้ว แม้แต่สามีภรรยาก็ยังจับมือกันข้างนอกไม่ได้ ไม่อย่างนั้นก็จะถูกหาว่าเป็นชู้ แถมยังโดนจับกันทั้งคู่
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงมีระเบียบแบบนี้ แต่ทุกบ้านก็ยังมีลูกกันได้ตั้งมากมาย
“จริงสิ ฉันยังไม่ได้ถามเลย นายไปดูที่บ้านแม่ฉันมาหรือยัง เริ่มก่อสร้างหรือยัง”
“เริ่มแล้ว วันนี้เพิ่งเริ่มเอง ตอนฉันไปดูก็สูงหนึ่งเมตรแล้ว อีกไม่ถึงสองวันก็น่าจะเสร็จ”
“เร็วขนาดนั้นเลย งั้นอีกสองสามวันฉันค่อยกลับไปดู”
พอมาถึงสวนสาธารณะ คนไม่ค่อยมี แถมยังไม่มีไฟถนน โชคดีที่ฟ้ายังไม่มืดสนิท พูดตามตรงก็ไม่มีอะไรน่าดูเท่าไร
“จอดจักรยานพิงไว้เถอะ พวกเราเดินเล่นย่อยอาหารสักพักแล้วค่อยกลับ จะได้ไม่ต้องย้อนทางเดิมด้วย”
“เจิ้งอวี่เจี๋ย นายตั้งใจว่าจะกลับไปบอกคนที่บ้านเรื่องที่ฉันท้องใช่ไหม พี่สะใภ้คนที่สามของนายท้องได้สี่เดือนกว่าแล้ว ส่วนของเราเกือบสามเดือน ถึงตอนนั้นเวลาคลอดคงใกล้กันมาก คนอื่นจะเอาไปพูดให้เสียหายไหม”
“ไม่เป็นไร ถึงตอนนั้นค่อยหาเหตุผลมาอธิบาย วันนี้ก็บอกไปเลยว่าแต่งงานปุ๊บก็ท้องเลย”
เอาเถอะ การตั้งท้องและคลอดลูกเป็นเรื่องปกติในยุคนี้ หลินฟานเองก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรน่ากลัว แต่ต่อไปต้องออกกำลังกายให้มากขึ้น จะได้คลอดง่ายหน่อย
ก่อนหน้านี้เธอยังได้ยินย่าเจิ้งพูดว่าหมอฝีมือดีบางคนถูกส่งลงฟาร์มเพื่อปรับทัศนคติ ยุคสมัยเป็นแบบนี้ อีกหลายปีกว่าจะผ่านไป ตอนนี้ก็เก็บตัวเงียบ ๆ ไปก่อนแล้วกัน!
ทางสถาบันวิจัย หัวหน้ากรมกัวไม่ได้รับโทรศัพท์จากผู้อำนวยการหวง แต่เห็นข้อความที่คนรับสายฝากไว้ให้