บทที่ 136 ผมลำเอียงกับหลานชายคนเล็กก็มีเหตุผลของผม
หลินฟานคิดไว้นานแล้วว่า ถ้าจะทำแบบนี้ต่อไปในระยะยาว ยังไงก็ต้องหาเหตุผลดี ๆ มาอ้างสักข้อ
คนอื่นยังพอพูดกันได้ แต่สมองของสามีเธอเห็นชัดว่าหลายครั้งก็ยังทำงานได้ดีอยู่
แทนที่จะต้องคอยหาข้ออ้างไปทั่วในภายหลัง สู้พูดจริงปนเท็จ เท็จปนจริงตั้งแต่ตอนนี้ ให้เขาเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่
“ถ้าฉันบอกว่านี่เป็นของที่ฉันให้คนทำขึ้นมา นายจะเชื่อไหม”
ไม่คิดเลยว่าเจิ้งเหลาซื่อจะมองเธอด้วยสายตาไม่เชื่อจริง ๆ
เขาคิดว่า จะหลอกให้เขาเป็นคนโง่ ก็ต้องดูก่อนว่าเขาจะเชื่อหรือเปล่า
หลินฟานจึงจำต้องเปลี่ยนคำพูด “นี่เป็นแบบที่ฉันออกแบบ แล้วร่วมมือกับคนอื่นผลิตขึ้นมา นายจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่นาย”
“ยังไงถ้าขายของพวกนี้ได้ ฉันก็หาเงินได้”
จากนั้นเธอก็เล่าเรื่องที่ไปขอให้พี่สะใภ้ช่วย รวมถึงเรื่องการแบ่งรายได้ด้วย
แล้วเธอก็หยิบกางเกงชั้นในขึ้นมา อธิบายข้อดีและจุดขายของกางเกงชั้นในผู้ชายให้เจิ้งเหลาซื่อฟัง
เจิ้งเหลาซื่อฟังจนแทบอยากกดผู้หญิงดื้อคนนี้ลงใต้ร่าง แล้วปรนเปรอเธอให้เต็มที่สักครั้ง
เขาเองก็ไม่รู้ว่าเธอไปเรียนรู้คำพูดสุดร้อนแรงพวกนี้มาจากไหน ฟังแล้วเลือดลมในกายพลุ่งพล่านไปหมด
ไม่ได้แล้ว จะปล่อยให้เธอถือกางเกงชั้นในผู้ชายไปพูดแบบนี้กับคนอื่นอีกไม่ได้
“ถ้าอยากเอาไปให้พี่ใหญ่กับพี่สามก็เอาไปเลย ขายให้คนอื่นตัวละ 1.5 หยวน ส่วนคนในครอบครัว นายคิดราคาตามที่เห็นสมควร
แต่ต้องเก็บเงินต้นทุนคืนให้ได้นะ ไม่อย่างนั้นก็ต้องควักเงินตัวเองจ่ายส่วนต่าง”
เจิ้งเหลาซื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “กางเกงชั้นในผู้ชายผลิตออกมาได้เท่าไหร่ ก็ส่งมาให้ฉันจัดการต่อได้เลย”