บทที่ 137 ซ่อนตัวอยู่ในเมืองใหญ่ แบบนี้แหละไม่สะดุดตา
ปู่เจิ้งพูดอย่างอารมณ์ดีว่า “นี่เป็นของที่หลานชายฉันส่งมา ดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าราคาไม่ถูก ฉันจะไม่ลองใส่ดี ๆ ได้ยังไง”
ย่าเจิ้งก็พูดว่า “น้องชายคนที่สี่กับภรรยากตัญญูจริง ๆ ลูกสะใภ้ของเขาเอาเสื้อผ้ามาให้พวกเราคนละชุด”
“ฉันใส่ออกไปทีไร ใคร ๆ ก็พูดว่าฉันโชคดีทั้งนั้น”
ปู่เจิ้งพูดบ้างว่า “ฉันก็เหมือนกัน พวกตาแก่พวกนั้นยังบอกว่าฉันใส่แล้วดูหนุ่มขึ้นสิบปี อิจฉาฉันกันแทบแย่”
“อิจฉาไปก็ไม่มีประโยชน์ นั่นเป็นหลานชายที่ฉันรักที่สุด พวกเขาไม่มีหรอก”
“จะว่าไป กางเกงชั้นในตัวนี้ใส่สบายจริง ๆ เหมือนตัดมาให้ฉันโดยเฉพาะ น้องชายคนที่สี่ใส่ใจดีจริง ๆ”
ย่าเจิ้งพูดต่อว่า “ในบรรดาพี่น้องหลายคน มีแต่น้องชายคนที่สี่ที่ใช้เงินมือเติบ ทุกเดือนก็หอบของกินของใช้มาให้พวกเรา”
หัวใจของผู้เฒ่าทั้งสองอบอุ่นไปหมด ใครจะพูดว่าพวกเขาตามใจน้องชายคนที่สี่เกินไปก็ช่างเถอะ น้องชายคนที่สี่เองก็ดีกับพวกเขาที่สุดเหมือนกัน
“จริงสิ ผู้เฒ่าเจิ้ง พรุ่งนี้ห้ามออกไปไหนนะ ต้องแกล้งป่วยอยู่บ้าน พรุ่งนี้อวี๋ฮวนจะมาถึงแล้ว”
“อย่าให้เธอจับพิรุธได้ล่ะ ไม่อย่างนั้นอยู่ได้ไม่ถึงสองวันก็หนีกลับไป แล้วจะอธิบายกับลูกชายคนที่สองยังไง”
“ได้ ฉันรู้ว่าควรทำยังไง นอนได้แล้ว!”
ที่ตระกูลหลิน หลังเลิกงานจางเจวียนกลับถึงบ้านก็ทำอาหารก่อนเหมือนทุกวัน
หลังกินมื้อกลางวันเสร็จ เธอก็จะนั่งเหยียบจักรเย็บผ้าเกือบชั่วโมง เย็บชุดชั้นในกับกางเกงชั้นใน
พอเลิกงานตอนบ่าย กินข้าวเสร็จก็ทำต่อ ทำจนดึกถึงค่อยเข้านอน