บทที่ 125 ผู้ชายก็เหมือนขี้เหนียว พึ่งพาไม่ได้
ลุงเซียก็ดีใจมาก วันนี้มีลูกค้ารายใหญ่แวะมาด้วย
“งั้นพวกคุณให้บัตรเสบียงอาหาร 3 จิน บัตรเนื้อ 1 จิน แล้วก็เงินอีก 6 หยวน เดี๋ยวฉันทำได้กี่ชิ้นก็จะทำเป็นแป้งทอดไส้ให้หมดเลย”
หลินฟานพอใจมาก ของตั้งเยอะราคาแค่ 6 หยวนเอง เธอจึงจ่ายเงินกับบัตรต่าง ๆ อย่างดีใจ
เจิ้งอวี่เจี๋ยพาเธอเดินเข้าไปด้านใน “ลุงเซีย เอาเกี๊ยวผักดองกับบะหมี่มาเสิร์ฟก่อนนะครับ พวกเราจะกินไปพลาง ๆ” พูดจบก็กลืนน้ำลายอีกครั้ง
ลุงเซียเห็นท่าทางอยากกินของเธอแล้ว ก็แอบยิ้มโดยไม่พูดอะไร “ได้ พวกคุณนั่งรอสักครู่นะ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”
พอลุงเซียเดินไปแล้ว เจิ้งอวี่เจี๋ยก็ถามว่า “คุณสั่งเยอะขนาดนั้น จะกินหมดเหรอ”
หลินฟานกลอกตามองเขา “นายไม่เห็นหรือไงว่าฉันจะห่อกลับไปกินช้า ๆ”
เจิ้งอวี่เจี๋ยคิดว่าเธอจะห่อกลับไปให้คนที่บ้านกินด้วยกัน เขารู้ว่าเธอใจกว้างเรื่องอาหาร และดีกับคนในครอบครัวมาก
เขาอยากบอกว่า ต่อไปอย่าทำแบบนี้บ่อยนัก เพราะผู้ใหญ่จะคิดว่าเธอใช้เงินฟุ่มเฟือย
ไม่แน่ว่าแม่ของเขาอาจจะหาว่าเธอไม่รู้จักประหยัด ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายก็ได้
พี่สะใภ้กับพี่สะใภ้คนที่สามอาจมองว่าเธอโง่ แล้วต่อไปก็จะคิดมาเอาเปรียบเธออยู่เรื่อย ๆ ชีวิตหลังจากนี้คงมีแต่เรื่องยุ่งไม่จบไม่สิ้น
แต่พอคิดอีกที เธอก็หวังดีต่อคนในครอบครัวตัวเอง รอกลับบ้านแล้วค่อยอธิบายเหตุผลให้ฟังก็ได้
สุดท้ายเขาจึงมองเธออีกครั้ง แต่ไม่ได้พูดอะไร