บทที่ 124 เอามาให้หมดอย่างละชุด
เปรี้ยวก็เปรี้ยว เผ็ดก็เผ็ด อร่อยสุด ๆ นี่แหละชีวิตที่คนควรจะมี
กินไปก็คิดไป เกี๊ยวผักดอง ซุปกระดูกผักดอง หมูสไลซ์น้ำเปรี้ยว... ไม่ได้ คิดต่อไม่ได้แล้ว คิดอีกน้ำลายต้องไหลอีกแน่
เจิ้งเหลาซื่อเห็นเธอชอบของแปลก ๆ แบบนี้ ก็รู้สึกยอมรับได้ยากอยู่บ้าง
หลินฟานเงยหน้าขึ้น เห็นเขายังยืนเอ๋ออยู่ตรงนั้น จึงพูดว่า “นายก็อยากกินเหรอ งั้นไปหยิบชามกับตะเกียบมาเองสิ”
เจิ้งเหลาซื่อยืนอยู่ไกลขนาดนี้ก็ยังได้กลิ่นเปรี้ยวฉุนโชยมา ยังไม่ทันได้กิน ฟันก็เริ่มเปรี้ยวแล้ว
“อ้อ ไม่ล่ะ” พูดจบก็ถือไข่ตุ๋นชาหอม ๆ เดินขึ้นชั้นบนไป
ถ้าอยากกินขึ้นมา สู้กินไข่ตุ๋นชาสักฟองยังจะดีกว่า
“นายจะไปทำงานไหม ถ้าไม่ไปก็ไปส่งฉันที่ห้องสมุดหน่อย ฉันจะเอาหนังสือไปคืน!”
จากนั้นเธอก็ใช้ดวงตากลมโตคู่นั้นที่สื่อความรู้สึกได้ทุกอย่างจ้องเขา ก่อนพูดอย่างประจบเอาใจนิด ๆ ว่า “คืนหนังสือเสร็จแล้ว เราไปกินข้าวข้างนอกกันอีกมื้อดีไหม”
เขากำลังจะพูดว่า เมื่อกี้เธอเพิ่งกินเสร็จไม่ใช่หรือ
“เธอเป็นหมูหรือไง ไม่มีความใฝ่ฝันอย่างอื่นบ้างหรือ”
ทั้งวันรู้จักแต่กินแล้วก็นอน นอนแล้วก็กิน
เธอกระโดดพรวดขึ้นมาทันที ก่อนพูดอย่างเกรี้ยวกราดว่า “เจิ้งเหลาซื่อ นายอยากทะเลาะกับฉันใช่ไหม ฉันอยากกินเองหรือไง ลูกของนายนั่นแหละบอกว่าอยากกิน!”
“นี่นายไม่คิดจะเลี้ยงลูกแล้วหรือไง ยังเป็นผู้ชายอยู่ไหม ไอ้ชายชั่ว!”
ถึงเขาจะไม่รู้ว่าชายชั่วหมายถึงอะไร แต่เคยได้ยินหลินฟานเล่าว่าพ่อของเธอเป็นชายชั่ว แบบนี้คงไม่ใช่ความหมายที่ดีแน่