บทที่ 126 ลูกเกิดมาก็เป็นรุ่นสองที่ร่ำรวย
พอเห็นเขาเดินจากไป หลินฟานก็ล็อกประตูแล้วเข้าไปในมิติวิเศษ เก็บอาหารที่เพิ่งห่อกลับมาทั้งหมดให้เรียบร้อย
“ของพวกนี้แอบกินได้นานเลยใช่ไหมเนี่ย”
ของที่ทำเองก็ยังอร่อยสู้คนทำเป็นอาชีพไม่ได้ ช่างเถอะ อย่างไรก็ต้องเหลือทางทำมาหากินให้คนอื่นบ้าง
พอออกมาเห็นไข่ตุ๋นชาที่ตัวเองต้มไว้ ก็เอาเข้าไปเก็บในมิติวิเศษด้วย แล้วหยิบกะละมังออกมาแทน เดี๋ยวตื่นแล้วค่อยเอาลงไปไว้ในครัว
เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นกระรอกที่กำลังเตรียมตัวรับหน้าหนาว คอยสะสมอาหารไม่หยุด
ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ยุคนี้มีเงินก็ยังซื้อของยากล่ะ
วันนี้เป็นวันที่ฟางเมี่ยวเมี่ยวต้องไปสอบที่ห้องสมุด เธอตื่นแต่เช้ามืด เตรียมอาหารเช้าให้ทุกคนเรียบร้อย
กินเสร็จแล้วก็ตรวจดูทั้งกระดาษกับดินสอที่ต้องใช้สอบ จากนั้นนำเงินที่เก็บสะสมมานานกว่าสิบปีติดตัวไป 5 หยวน 2 เหมา แล้วออกเดินทาง
หลายวันมานี้คนในบ้านฟางไม่ได้หาเรื่องฟางเมี่ยวเมี่ยว ไม่ใช่เพราะคนตระกูลฟางเปลี่ยนไปเป็นคนดีขึ้น
แต่เป็นเพราะทุกคนกำลังหมายตางานที่ฟางเมี่ยวเมี่ยวยังไม่ได้มาครอบครองต่างหาก
พ่อแม่ของเธอคิดว่าจะรอให้เธอสอบได้งานก่อน แล้วค่อยยกงานนั้นให้น้องชายที่กำลังจะเรียนจบในปีหน้า
แบบนี้ลูกชายคนเล็กก็ไม่ต้องลงแรงงานตามชนบทไปลำบาก
พี่ใหญ่ของเธอคบกับผู้หญิงคนหนึ่ง อีกฝ่ายไม่มีงานทำ เงื่อนไขเดียวที่ยอมแต่งกับพี่ชายเธอคือไม่ต้องให้สินสอดมากนัก
แต่ต้องหางานให้เธอหนึ่งงาน
พี่ชายเธอคิดว่า พอได้งานนี้มาก็จะมีภรรยาโดยไม่ต้องเสียเงินสักแดง หลังจากนี้เงินที่หาได้ก็เป็นของเขากับภรรยาสองคน