บทที่ 142 ไม่ได้ลงมือสำรวจก็ไม่มีสิทธิ์พูด
หลินฟานรู้สึกว่าวันนี้เธอนั่งนานเกินไปแล้ว อยากออกไปเดินให้มากขึ้นหน่อย ก่อนหน้านี้เธอเคยได้ยินมาว่าคนท้องควรออกกำลังกายบ่อย ๆ
ไม่อย่างนั้นตอนคลอดลูกจะลำบาก ยิ่งในยุคที่ขาดแคลนหมอและยานี้ด้วยแล้ว
“อวี๋ฮวน อยากไปเดินเล่นในเขตบ้านพักไหม”
“ดีเลย ฉันไม่ได้กลับมานานแล้ว ไปดูกันว่าจะเจอคนรู้จักหรือเปล่า”
ทั้งสองคนจึงออกจากบ้านไปเดินเล่นด้วยกัน
เจิ้งอวี๋ฮวนเห็นหลินฟานดูมีบุคลิกโดดเด่น เดินอยู่บนถนนยังมีราศีของหัวหน้าเลย
เธอจึงพูดว่า “สี่พี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้อง ฉันกับพี่ดูอายุใกล้เคียงกัน แถมยังจบมัธยมปลายเหมือนกัน แต่ฉันเทียบพี่ไม่ติดเลยจริง ๆ พี่เก่งเกินไปแล้ว”
หลินฟานยิ้มแล้วพูดว่า “ทุกคนต่างก็มีทางเลือกและสิ่งที่ชอบของตัวเอง ขอแค่ได้ทำสิ่งที่ตัวเองชอบและใช้ชีวิตไปได้ดี ก็ถือว่าไม่ได้เกิดมาเสียเปล่า”
หลินฟานนึกถึงเรื่องที่ก่อนหน้านี้ย่าเจิ้งขอให้เธอช่วยเกลี้ยกล่อมอวี๋ฮวนไม่ให้ลงแรงงานตามชนบท
“พวกเธอก็เรียนจบกันแล้วใช่ไหม แล้วต่อจากนี้เธอมีแผนอะไร”
เจิ้งอวี๋ฮวนจึงพรั่งพรูความในใจให้หลินฟานฟัง ทั้งเรื่องที่ตัวเองกลุ้มใจและเรื่องที่พ่อแม่ไม่เข้าใจเธอ
“เพื่อนส่วนใหญ่ในห้องฉันบอกว่าจะลงแรงงานตามชนบท ไปพัฒนาชนบท สำนักงานเขตก็บอกว่าแต่ละครอบครัวต้องมีคนไปสมัครลงชนบทหนึ่งคน”
“แต่พ่อแม่ฉันกลับมีสำนึกไม่สูงพอ พยายามหาทางทุกวิถีทางไม่ให้ฉันไป”
“สี่พี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้อง เพื่อนสนิทของฉันหลายคนก็นัดกันแล้วว่าจะไปสมัครด้วยกัน”