บทที่ 143 ตรรกะความคิดของสาวใสซื่อ
พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้พอได้ยินว่ามีเรื่องเล่าให้ฟังก็เกิดสนใจขึ้นมา ต่างบอกว่าอยากฟังด้วย
เจิ้งอวี๋ฮวนจึงเล่าเรื่องที่หลินฟานเล่าให้เธอฟังให้ทุกคนฟังอีกทอด
พอฟังจบ ย่าเจิ้งกับปู่เจิ้งซึ่งเห็นโลกมามากต่างพูดว่า “เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดามาก”
“ในชนบท คนส่วนใหญ่ไม่มีการศึกษา ไม่รู้กฎหมาย ยังมีอีกหลายคนที่คิดว่าการขายหลานสาวในบ้านตัวเองเป็นเรื่องปกติที่สุด”
“เรื่องนี้ยังไม่นับว่าร้ายแรงอะไร ยังมีเรื่องน่าเวทนายิ่งกว่านี้อีก”
เจิ้งอวี๋ฮวนถามว่า “เรื่องแบบนี้ไม่มีใครเข้ามาจัดการเลยหรือคะ”
ปู่เจิ้งพูดขึ้นว่า “ไม่เคยได้ยินสำนวนที่ว่า ผู้อำนวยไม่เท่าผู้มีอำนาจโดยตรงหรือ ก่อนหน้านี้ยังมีข่าวว่าบางหมู่บ้านล้าหลังมาก”
“ผู้หญิงจากที่อื่นเข้าไปก็ถูกคนในหมู่บ้านกักขังไว้ ออกจากหมู่บ้านไม่ได้ คนนอกจะรู้ความจริงได้อย่างไร”
“สาเหตุหลักก็เพราะประเทศเรายากจนเกินไป หลายคนยังแทบไม่มีข้าวกิน แล้วจะหวังให้พวกเขาอ่านออกเขียนได้และเรียนรู้กฎหมายได้อย่างไร”
“คุณปู่คะ ถ้าอย่างนั้นชนบทก็ยิ่งต้องการคนมีความรู้แบบพวกเราไปเปลี่ยนความคิดของพวกเขา ให้พวกเขารู้ตัวว่าทำผิดอะไรสิคะ”
พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ และคนอื่น ๆ ได้ยินแล้วต่างคิดว่าเจิ้งอวี๋ฮวนเป็นคนที่ไม่ชนกำแพงใต้ก็ไม่ยอมหันหลังกลับ
คนอย่างเธอคงต้องเจ็บตัวเสียก่อนถึงจะรู้สึกเสียใจ
โจวเจี๋ยคิดในใจว่า ยัยคนซื่อบื้อแบบนี้ พอลงแรงงานตามชนบทไปก็ต้องถูกคนหลอกกลับไปเป็นภรรยาแน่
เธอจึงพูดว่า “ถ้าเธอไปถึงก็ถูกคนจับไปเป็นภรรยา วัน ๆ เอาแต่ยุ่งกับการคลอดลูกให้ผู้ชาย เธอคิดว่าจะเปลี่ยนคนอื่น หรือคนอื่นจะเปลี่ยนเธอกันแน่”