บทที่ 69 แม่ลูกทั้งสองเพิ่งเคยต้องทนทุกข์เช่นนี้เป็นครั้งแรก
“เข้ามาได้แล้ว!” หลินฟานพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์ พูดจบก็ไม่แม้แต่จะชายตามองชายชั่วที่ให้มาแค่เชื้ออสุจิหนึ่งตัวคนนี้อีก ก่อนจะเดินนำเข้าไป
ย่าหลินคิดว่าหลินฟานยอมแล้ว จึงใช้แขนเสื้อเช็ดหน้า แล้วกลิ้งตัวลุกขึ้นจากพื้น ท่าทางไม่เหลือเค้าว่าเมื่อครู่เพิ่งเสียพ่อแม่ไปเลยสักนิด
หลินกั๋วชิงมองลูกสาวหน้าตาสะสวยที่ช่างดูแปลกหน้า ในใจก็รู้สึกสับสนปนเป
พอแม่ลูกทั้งสองตามเข้ามา หลินฟานก็เหลือบมองเจิ้งอวี่เจี๋ยแล้วพูดว่า “ปิดประตู!”
คนข้างนอกพากันร้องเสียงดังขึ้นมาอีก “ทำไมถึงปิดประตูล่ะ พวกเรามองไม่เห็นแล้ว”
“นั่นสิ จะตีกันหรือเปล่า...”
“ต้องแจ้งตำรวจไหม จะมีคนตายหรือเปล่า”
หลินฟานเดินเข้าไปในครัว หยิบท่อนไม้เขี่ยเตากับไม้นวดแป้งออกมาอย่างละอัน แล้วยังมีเชือกอีกเส้น!
“หลินเยว่ จับย่าแก่คนนี้มัดไว้” พูดจบก็ลงมือทันที ตอนนั้นจางเจวียนยังตั้งตัวไม่ทัน แต่พอเห็นหลินฟานเข้าไปจับย่าหลิน ก็กลัวว่าย่าหลินจะทำร้ายหลินฟานที่กำลังตั้งครรภ์อยู่
มือไวกว่าใจคิด จางเจวียนรีบเข้าไปกดตัวย่าหลินไว้ทันที ย่าหลินกำลังฝันหวานว่าจะได้ร่ำรวยอยู่แท้ ๆ กลับถูกหลินเยว่กับจางเจวียนช่วยกันกดไว้ หลินฟานจึงเข้าไปใช้เชือกมัดนางทันที
ย่าหลินเพิ่งอ้าปากตะโกนว่า “ฆ่า...” แต่ยังไม่ทันได้ร้องออกมา หลินฟานก็ฉวยผ้าเช็ดโต๊ะยัดปากนางอย่างรวดเร็ว
“อื้อ อื้อ อื้อ!” หลินกั๋วชิงเห็นแล้วก็คิดจะเข้าไปช่วยแม่ แต่เจิ้งอวี่เจี๋ยขวางทางไว้
หลินกั๋วชิงยิ้มประจบ “ลูกเขย ฉันเป็นพ่อตานายนะ! ฉันชื่อหลินกั๋วชิง...”
ยังพูดไม่ทันจบ หลินฟานก็สั่งเจิ้งอวี่เจี๋ยว่า “กดเขาไว้ให้ฉัน” จากนั้นก็ยัดไม้นวดแป้งใส่มือจางเจวียน