บทที่ 148 หาใครมาช่วยกันทำงานผลิต
“แต่ละคนก็ชอบไม่เหมือนกัน ฉันชอบชีวิตที่ดูดี สบาย อิสระ และได้ดื่มด่ำกับความสุข”
ส่วนชีวิตที่นายชอบคือชีวิตที่ก้มหน้าทำงานอยู่กับผืนดิน
ความคิดของเจิ้งอวี๋ฮวนถูกหลินฟานทำให้สั่นคลอนในชั่วขณะ เธอเองก็ชอบชีวิตแบบสี่พี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องเหมือนกัน
แต่กลับรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ค่อยถูกต้อง
เธอถามเสียงเบาว่า “หรือว่าความคิดที่ฉันอยากทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติจะผิดหรือ?”
หลินฟานได้ยิน แต่ไม่ได้สนใจ ปล่อยให้เธอเลือกและคิดจนเข้าใจด้วยตัวเองดีกว่า
ถ้าไม่ใช่เพราะอาสองของเจิ้งอวี่เจี๋ยโทรมาฝากฝังเธอเป็นพิเศษ เธอก็ไม่คิดจะใส่ใจอีกฝ่ายขนาดนี้หรอก
แต่อาสองบอกว่าส่งเงินมาให้เธอสองร้อยหยวนแล้ว อยากใช้เท่าไรก็ใช้ได้เต็มที่
หลินฟานจึงตัดสินใจว่าถ้ามีเวลา จะพาเธอไปช้อปปิ้ง พาไปกินของอร่อย ให้เธอรู้ว่าชีวิตดี ๆ คือการได้ดื่มด่ำกับความสุข
จากนั้นค่อยให้เจิ้งอวี่เจี๋ยพาเธอไปชนบท ไปดูเยาวชนปัญญาชนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ แต่กลับดูแก่กว่าเธอไปสิบกว่ายี่สิบปี
ถ้าเห็นอย่างนั้นแล้วยังไม่เปลี่ยนใจ เธอก็ไม่ได้เสียอะไรอยู่ดี
หลังเดินเล่นกลับมา พี่สะใภ้ใหญ่ก็ดึงหลินฟานไปคุยข้าง ๆ ก่อนส่งเงินที่ได้จากการขายชุดชั้นในให้เธอ
“พี่สะใภ้ ต่อไปหักเงินส่วนที่พี่ควรได้ออกไปก่อน แล้วค่อยเอาที่เหลือมาให้ฉันก็พอ”
“น้องสะใภ้คนที่สี่ มีอีกสองคนอยากได้ ของเธอยังเหลือไหม”
หลินฟานครุ่นคิดก่อนตอบว่า “ฉันยังมีอีกห้าชุด เอาไปให้หมดเลยก็ได้ ถ้ามีคนอยากได้อีก ให้เก็บเงินไว้ก่อนแล้วค่อยส่งคืนมาให้ฉัน”