บทที่ 147 สะสมของหาเงินไปพร้อมกัน
หลินฟานมองชายชราที่อยู่ตรงข้าม เห็นท่าทางแล้วก็ไม่น่าจะพูดโกหก
ชายชราที่เฝ้าประตูเห็นชัดว่าเธอเริ่มใจอ่อน
“ถ้าคราวหน้าคุณเอาของมาให้เท่าเดิม ฉันจะเอาของมาแลกกับคุณ”
หลินฟานคิดในใจ ที่แท้ชายชราคนนี้ก็ใช้แครอตล่อให้เธอเดินตามเหมือนลานี่เอง แต่ก็ต้องยอมรับว่าเธอเริ่มใจอ่อนแล้ว
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าของของคุณเป็นของแท้จริง ฉันก็จะแลกกับคุณ แต่คุณก็รู้ว่าการไปหาของพวกนี้มาไม่ใช่เรื่องง่าย”
“ฉันยังต้องหาเงินเพิ่ม จะได้ซื้อของมาให้คุณได้”
ชายชราเห็นว่าเธอไม่ใช่คนไม่ดี จึงบอกว่า “ฉันจะเก็บของไว้ให้ตลอด คุณพร้อมเมื่อไหร่ก็ค่อยมาแลก”
“ได้ งั้นตกลงตามนี้ แต่ยังบอกเวลาแน่นอนไม่ได้นะ”
ชายชราพยักหน้าเห็นด้วย พอมีธัญพืชพวกนี้ไว้กิน เขาก็ไม่รีบร้อนแล้ว อีกอย่างยังมีไข่ไก่ตั้งมากมายกับไก่อ้วนอีกตัวหนึ่งด้วย
ตอนบ่ายพอเจิ้งอวี่เจี๋ยกลับมา ย่าเจิ้งก็เล่าเรื่องเจิ้งอวี๋ฮวนให้เขาฟัง บอกให้เขาช่วยกันเล่นละครด้วย
เจิ้งเหลาซื่อบอกปู่กับย่าว่า “ลุงของเพื่อนคนหนึ่งเป็นหัวหน้ากองผลิตแถวนี้ ถ้าใจแข็งไม่ไหวจริง ๆ ก็ส่งเธอไปชนบท ให้ไปกินอยู่กับพวกเยาวชนปัญญาชน”
“ถึงตอนนั้นเธอก็จะรู้เองว่าอะไรดีอะไรไม่ดี มีคนรู้จักคอยดูแลอยู่ด้วยก็อุ่นใจกว่า”
“ได้ ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันอีกที”
“คุณไปไหนมา ทำไมกลับมาดึกขนาดนี้”
หลินฟานเหนื่อยอยู่แล้ว จึงตอบอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “อะไร ตอนนี้ฉันจะออกไปข้างนอกยังต้องรายงานนายล่วงหน้าด้วยหรือไง!”
ผู้หญิงบ้าคนนี้มีวิธีทำให้เขาโมโหได้ตลอด “ฉันแค่คิดว่าตอนนี้ท้องคุณโตขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีธุระอะไรก็อย่าออกไปเดินเล่นเรื่อยเปื่อยนัก”