บทที่ 149 เลือกซื้อแต่ของที่ชอบ ตามใจตัวเอง
“พี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องของแกยังต้องหาเงินเลี้ยงครอบครัวเลย แกก็โตพอ ๆ กันแล้ว แต่ยังต้องแบมือขอเงินพ่อแม่ถึงจะมีชีวิตอยู่ได้ ยังคิดจะหนีไปอยู่ชนบทเพื่อให้พ่อแม่เลี้ยงไปตลอดชีวิตอีกหรือไง”
“แค่ยอมรับว่าแกอยากเป็นตัวกินเปล่า คอยให้คนอื่นเลี้ยง มันยากนักหรือไง”
เธอรู้สึกว่าคุณย่าไม่เข้าใจเธอเลยสักนิด จึงพูดว่า “คุณย่า อย่ากล่าวหาหนูเลย หนูไม่ได้คิดแบบนั้น”
“พูดปากเปล่ามีประโยชน์อะไร รอให้ถึงวันที่แกขุดดินแปลงใหญ่เท่ากันห้าแปลงรวดได้ก่อน ถึงตอนนั้นอยู่ชนบทก็จะมีโจ๊กข้าวโพดกินวันละชาม อย่างน้อยก็ไม่อดตาย”
“ไม่มีงานอื่นที่เบากว่านี้แล้วหรือคะ”
“มีสิ ไปถึงก็หาผู้ชายตัวสูงใหญ่สักคนแต่งงานด้วย แล้วให้เขาเลี้ยง นั่นแหละเบาที่สุดแล้ว”
เธอรู้สึกว่าคุณย่ากำลังดูถูกเธออีกแล้ว “คุณย่ายังเป็นย่าแท้ ๆ ของหนูอยู่ไหมคะ”
“ทำไม ฟังแล้วไม่เข้าหูหรือไง แกลองไปถามพวกเยาวชนปัญญาชนผู้หญิงที่ลงแรงงานตามชนบทดูสิ ว่าทำไมถึงไม่เลือกแต่งกับเยาวชนปัญญาชนที่ลงชนบทมาด้วยกันดี ๆ กลับยอมแต่งเข้าบ้านคนในหมู่บ้านที่อ่านหนังสือไม่ออกสักตัว”
“แกคิดจริง ๆ เหรอว่านั่นคือความรักบ้าบออะไร รักแท้ไม่มีขอบเขตงั้นหรือ ใช้สมองหมู ๆ ของแกคิดดูให้ดีสิ”
เธอรู้สึกว่าคุยกับคุณย่ายากกว่าคุยกับพ่อเสียอีก
ชวนให้หงุดหงิดจริง ๆ
ขุดดินไปได้พักหนึ่ง มือก็ยิ่งเจ็บขึ้นมา เจ็บกว่าเมื่อวานเสียอีก
เธอโยนจอบทิ้งแล้วร้องไห้ออกมา
“อะไร แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วหรือ งานที่แบ่งให้ทำตอนอยู่ชนบท ถ้ายังทำไม่เสร็จ ต่อให้ร้องไห้จนตายอยู่ในไร่ก็ห้ามเลิกงาน”
“น้ำตาของแกก็ทำให้คนดูถูกได้พอ ๆ กับความสามารถของแกนั่นแหละ”
เจิ้งอวี๋ฮวนกอดมือที่บาดเจ็บ ร้องไห้พลางวิ่งกลับไป