บทที่ 98 คนที่วางยาเธอ
เจิ้งอวี่เจี๋ยจับจังหวะของเธอได้แล้ว เธอจะขึ้นเตียงก็ต่อเมื่ออาบน้ำเสร็จเท่านั้น
ไม่อย่างนั้นเธอแทบไม่เคยนอนบนเตียง แถมยังไม่ยอมให้เขานอนด้วย ไม่รู้ว่าเป็นโรคอะไร ถึงได้พูดอยู่ได้ว่ามีแบคทีเรียกับไวรัส
ทั้งที่เมื่อก่อนเขากลับบ้านมาเหนื่อย ๆ ก็หัวถึงหมอนหลับไปเลย ไม่เห็นจะมีพิษมีภัยอะไรสักหน่อย แต่เธอนี่เรื่องมากจริง ๆ
ขอแค่เธอล้มตัวลงบนเตียง ไม่นานก็หลับสนิท ไม่รู้ว่าเพราะเหนื่อยเกินไปหรือเป็นเพราะตั้งครรภ์
เอาเป็นว่าเมื่อไหร่ที่เขาเริ่มคิดไม่ซื่อกับเธอ ก็ต้องหาทางทำให้เธอหลับให้เร็วที่สุด จะได้ระงับความปรารถนาของตัวเองลงได้
ไม่อย่างนั้นผู้หญิงคนนี้ไม่เคยอยู่นิ่ง ๆ บางทีก็กล้าเอามือเอาไม้กับเขาไปทั่ว
ที่สำคัญคือเขาทำได้แค่มองแต่กินไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคนที่ทรมานก็คือตัวเขาเอง
เช้าตรู่เจิ้งอวี่เจี๋ยตื่นขึ้นมา ก็พบร่างนุ่มนิ่มของเธอนอนทับอยู่บนตัวเขาอีกแล้ว ทั้งมือทั้งเท้าเกาะเกี่ยวเขาไว้หมด
เขาชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว จึงค่อย ๆ ยกมือยกเท้าของผู้หญิงบนตัวออกอย่างเบามือ ก่อนจะรีบยัดหมอนเข้าไปในอ้อมแขนเธอ เธอก็จะกอดหมอนแล้วหลับต่อได้เอง
“อรุณสวัสดิ์ครับคุณปู่”
ปู่เจิ้งหันมามองเขา “ออกไปวิ่งเหรอ”
“ครับ” เขาตอบแล้วเปิดประตูรั้ววิ่งออกไปทันที
วิ่งไปได้ครึ่งรอบก็เจอเจิ้งเหลาซาน “พี่สาม อรุณสวัสดิ์ครับ”
เจิ้งเหลาซานตอบ “อรุณสวัสดิ์ ไปวิ่งด้วยกันไหม”
สองวันนี้เจิ้งเหลาซานแทบไม่พูดกับโจวเจี๋ยเวลาอยู่บ้าน แสดงท่าทีเย็นชาใส่เธอ จนเธอเริ่มสงบเสงี่ยมขึ้นมา