บทที่ 97 ผู้หญิงเมื่อเป็นแม่ย่อมเข้มแข็ง
พี่ใหญ่เจิ้งตบไหล่น้องชายคนที่สี่เบา ๆ “แกนี่นะ เงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา ก็ไปแต่งสาวเก่งมีความสามารถมาเป็นเมียได้แล้ว”
ความทะนงตัวของเจิ้งเหลาซื่อพองโตขึ้นอีกครั้ง “แน่นอนสิ ไม่ดูเสียหน่อยว่าฉันตาถึงแค่ไหน ถ้าตอนนั้นไม่เห็นว่าเธอสวย ฉันจะยอมแต่งงานด้วยได้ยังไง”
แค่ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะไม่ได้มีดีแค่หน้าตา แต่ยังมีความสามารถอีกด้วย
พี่สะใภ้ใหญ่เองก็รู้สึกจริง ๆ ว่าเสื้อผ้าชุดนี้ตัดออกมาได้สวยมาก
เธอพูดว่า “น้องสะใภ้คนที่สี่ เดือนหน้าพ่อฉันวันเกิด ฉันก็อยากตัดชุดแบบนี้สักชุด ถึงตอนนั้นฉันจะไปซื้อผ้าดี ๆ มาให้ เธอช่วยตัดให้ฉันสักชุดได้ไหม”
หลินฟานไม่อยากทำให้ตัวเองเหนื่อยจริง ๆ แถมกลัวว่าต่อไปจะกลายเป็นเรื่องไม่รู้จบด้วย
เธอจึงพูดว่า “พี่สะใภ้ ฉันมีฝีมือแค่งู ๆ ปลา ๆ ยังไม่ถึงขั้นเอาไปอวดได้หรอก ชุดนี้ย่าช่วยตัดไว้ให้ ฉันแค่เย็บตามขอบเท่านั้นเอง”
“แบบพิมพ์เขียวยังอยู่ที่ย่า ถ้าพี่อยากได้ก็ให้ย่าทำให้เถอะ”
“ฉันอยากทำกางเกงให้อวี่เจี๋ยสองตัว แต่ยังเรียนไม่สำเร็จเลย ย่าสอนจนเหนื่อยใจแล้ว วาดแบบพิมพ์เขียวสักสองแผ่นยังพอไหว ส่วนงานเย็บนี่ ขอแค่คนในครอบครัวไม่รังเกียจก็พอแล้ว”
ย่าเจิ้งช่วยพูดเสริมว่า “เขาว่ากันว่าคนเรามีความถนัดกันคนละอย่าง ถ้าให้เธอเก่งไปเสียทุกเรื่อง แล้วคนอื่นจะทำมาหากินกันยังไง”
แต่หลินฟานยังอยากทำธุรกิจขายให้ผู้หญิง เรื่องนี้ก็เอามาใช้ประโยชน์ได้เหมือนกัน
“พี่สะใภ้ อีกสองวันฉันไปซื้อวัสดุมา แล้วจะออกแบบชุดชั้นในให้พี่สองชุด รับรองว่าพี่จะทำให้พี่ใหญ่หลงจนหัวปักหัวปำเลย...” เธอยังพูดไม่ทันจบ เจิ้งอวี่เจี๋ยก็เอามือปิดปากเธอเสียก่อน