บทที่ 99 ช่วยเพื่อนร่วมชั้นหางาน
ฟางเมี่ยวเมี่ยวร้องไห้ “หลังจากได้ยินเรื่องนั้นวันนั้น ฉันก็กลัวมาตลอด คิดว่าถ้าเป็นเพราะฉันดึงเธอไปงานเลี้ยง แล้วทำให้เธอเดือดร้อนจริง ๆ ฉันคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต”
“วันนั้นทำไมเธอถึงกลับไปตั้งแต่หัววันล่ะ ฉันนึกว่าสิ่งที่พวกเขาพูดเป็นเรื่องจริงเสียอีก”
หลินฟานนึกย้อนไปถึงเรื่องที่อยู่ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมในวันนั้น
แล้วพูดว่า “วันนั้นแม่ฉันให้กลับบ้านเร็ว ฉันไม่ได้บอกเธอไปแล้วเหรอ? ฉันไม่อยากทำให้พวกเธอหมดสนุก ก็เลยแอบกลับไปเงียบ ๆ”
“อีกอย่าง เธอก็เห็นแล้วว่าสามีฉันดีกับฉันแค่ไหน น่าจะรู้แล้วว่าพวกเราคบกันเอง”
“แถมฉันเองก็มีงานทำอยู่แล้ว”
หลินฟานไม่อยากให้ฟางเมี่ยวเมี่ยวพูดเรื่องนี้ต่อ จึงถามว่า “ตอนนี้โรงเรียนปิดเทอมแล้ว เธอหางานได้หรือยัง?”
“หรือว่า...”
ฟางเมี่ยวเมี่ยวกลับมาทำหน้าเศร้าอีกครั้ง “พ่อแม่ฉันไม่ยอมจ่ายเงินซื้อ งานให้เลือกสองทาง ไม่แต่งออกไปก็ต้องลงแรงงานตามชนบท ถึงจะได้รับเงินช่วยเหลือ”
“ฉันไปสืบมาเองว่ามีงานชั่วคราวล้างผักที่ร้านอาหารรัฐ มีคนจะโอนงานให้ในราคา 150 หยวน แต่ฉันไม่มีเงิน”
“ตอนแรกฉันตั้งใจจะมาถามเธอว่าพอจะให้ยืมได้ไหม พอได้เงินเดือนแล้วจะค่อย ๆ ใช้คืน แต่พอนึกได้ว่าเธอแต่งงานแล้ว ก็ไม่อยากรบกวนเธออีก”
หลินฟานนึกถึงช่วงหลายปีที่เจ้าของร่างเดิมเรียนมัธยมปลาย ว่าสนิทกับฟางเมี่ยวเมี่ยวมากที่สุด
จึงถามว่า “งานนั้นเชื่อถือได้หรือเปล่า?”
ฟางเมี่ยวเมี่ยวร้องไห้อีกครั้ง “อาฉันช่วยหาให้ คนที่โอนงานยังยอมให้จ่ายก่อนครึ่งหนึ่ง พอฉันเริ่มทำงานได้เงินเดือนแล้วค่อยทยอยคืนให้เขาเดือนละหน่อย”