หลินฟานคิดแล้วพูดว่า “ไม่ต้องหรอก ฉันไม่รีบ พรุ่งนี้พวกคุณไปทำงานแล้ว ฉันไปเองก็ได้”
เจิ้งอวี่เจี๋ยถามว่า “บ่ายนี้คุณอยากออกไปข้างนอกไหม”
หลินฟานตอบพลางกินข้าวไปด้วยว่า “ไม่ออกแล้ว วันนี้ฉันเหนื่อยนิดหน่อย บ่ายนี้จะนอนสักพัก ถ้าตื่นเร็วก็ทำงานสักหน่อย ถ้าตื่นสายก็ช่างมัน พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”
เจิ้งอวี่เจี๋ยพูดว่า “บ่ายนี้ผมมีธุระ อาจกลับช้าหน่อย เก็บข้าวไว้ให้ผมด้วย พวกคุณไม่ต้องรอ”
หลังอาหาร หลินฟานเดินเล่นในมิติวิเศษสองรอบเพื่อย่อยอาหาร แล้วออกมานอนกลางวัน
พอเจิ้งอวี่เจี๋ยเดินเข้าที่ทำงาน ก็มีคนเหลียวมองเขากันไม่น้อย ตอนแรกเขายังนึกสงสัยว่าพวกนั้นมองอะไรกัน จนกระทั่งฉีเจี้ยนกัว เพื่อนร่วมงานในสำนักงาน มองเขาแล้วมองอีก
“คุณเป็นอะไรไป มีอะไรก็พูดมา อยากพูดอะไรก็พูด ตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงได้กลายเป็นคนจู้จี้จุกจิกแบบแม่เฒ่าไปแล้ว”
“คุณไปซื้อเสื้อมาจากไหน สวยไม่เบาเลย ใส่แล้วดูหนุ่มขึ้นด้วย”
เจิ้งอวี่เจี๋ยถึงนึกขึ้นได้ว่าตลอดทางทุกคนมองเขา เพราะคิดว่าเสื้อผ้าที่ใส่ดูแปลกตา แต่เขาไม่กลัวสายตาคนอื่นหรอก
“เป็นไง สวยไหม” พูดจบก็ลุกขึ้นยืนหมุนตัวอวดอย่างภาคภูมิใจ
“เสื้อตัวนี้ใส่สบายกว่าเสื้อมีปกตั้งเยอะ”
ฉีเจี้ยนกัวพูดว่า “สวยจริง แต่ดูสบาย ๆ ไปหน่อยนะ”
เจิ้งอวี่เจี๋ยเบ้ปาก “ผมก็ไม่ได้เป็นผู้บริหาร ไม่ต้องขึ้นไปพูดบนเวที ใส่แบบไหนสบายก็ใส่แบบนั้นสิ”
“ก็จริงนะ คุณซื้อที่ไหน แพงหรือเปล่า ฉันก็อยากซื้อมาใส่สักตัว”
เจิ้งอวี่เจี๋ยยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ตอนนี้ข้างนอกไม่มีขายหรอก เมียผมลงมือตัดเย็บให้เองเลย” พูดจบก็เชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยอง