บทที่ 89 ผู้หญิงคนนี้ดีกับเขาไม่น้อย
เธอจึงตั้งใจวาดแบบร่างขึ้นมาอีกครั้ง แล้วลงมือตัดผ้า ตอนนี้เธอไม่มีอะไรเยอะ แต่สิ่งที่มีมากที่สุดในมิติวิเศษก็คือผ้า
ตัดเสื้อได้สองตัว ส่วนกางเกงยังตัดไม่ค่อยเป็น ไว้ค่อยถามย่าเจิ้งว่าต้องตัดอย่างไร
จากนั้นเธอก็ออกจากมิติวิเศษ แล้วนั่งเหยียบเครื่องเย็บผ้าอยู่ในห้อง
เดิมทีเจิ้งอวี่เจี๋ยตั้งใจว่าหลังเลิกงานตอนบ่ายจะไปดูว่ากิจการของเขาเป็นอย่างไรบ้าง ภรรยาของเขาหาเงินเก่ง
แถมยังรักเงินอีก เขาก็ต้องหาเงินให้มากขึ้นเป็นเท่าตัว ไม่อย่างนั้นจะมีสถานะในบ้านได้อย่างไร
แต่เขาก็เป็นห่วงว่าหลินฟานอาเจียนหนักขนาดนั้นเมื่อเช้า ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่บ้านเป็นอย่างไรบ้าง
เขาจึงวางใจไม่ลง คิดไปคิดมา สุดท้ายก็ตัดสินใจกลับบ้านก่อน แล้วค่อยไปหาพวกเขาที่ร้านเฟอร์นิเจอร์หลังเลิกงานตอนบ่าย
เมื่อเขารีบร้อนกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นย่าเจิ้งนั่งซ่อมเสื้อผ้าอยู่หน้าประตู
“ย่า ผมกลับมาแล้วครับ!”
ย่าเจิ้งเงยหน้าขึ้นมองเขา “กลับมาแล้วเหรอ ขึ้นไปดูภรรยาแกสิ ตั้งแต่ขึ้นไปเมื่อเช้าก็ยังไม่ลงมาเลย
“ย่าอยากขึ้นไปดู แต่ก็กลัวจะรบกวนเธอพักผ่อน อีกอย่างนี่ก็ใกล้เวลากินข้าวเที่ยงแล้ว”
เจิ้งอวี่เจี๋ยขานรับแล้วขึ้นไปข้างบน คิดว่าเธอคงกำลังนอนอยู่ แต่พอเปิดประตูห้องเบา ๆ กลับเห็นเธอกำลังเหยียบเครื่องเย็บผ้า
เสียงเครื่องดังตึก ๆ ตัก ๆ จนเขาเปิดประตูเข้ามา เธอก็ยังไม่ได้ยิน
เขาเคาะประตู หลินฟานได้ยินเสียงจึงหันมามอง