บทที่ 91 คนไม่กลัวตายมาอีกแล้ว
“ขอบคุณนะคะคุณย่า งั้นหนูอุ้มขึ้นไปข้างบนก่อนนะคะ วางใจได้เลย หนูจะทำให้สวยที่สุด เชื่อหนูนะคะ”
ฟางเมี่ยวเมี่ยว เพื่อนร่วมชั้นที่สนิทที่สุดของหลินฟานสมัยก่อน เคยไปบ้านเดิมของหลินฟานสองครั้งแต่ก็ไม่เจอตัว จึงนึกขึ้นได้ว่าหลินฟานเคยบอกว่าทำงานแปลอยู่ที่ห้องสมุด
เธอไปห้องสมุดอีกหลายครั้ง หวังว่าจะบังเอิญเจอหลินฟาน แต่ก็ไม่เจอสักที
วันนี้จนปัญญาจริง ๆ เธอจึงไปถามพนักงานในห้องสมุด ถามอยู่หลายคนกว่าจะสืบจนมาถึงผู้อำนวยการหวงได้
“ผู้อำนวยการหวงคะ คุณรู้ไหมคะว่าหลินฟานจะมาห้องสมุดเมื่อไหร่ หนูเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเธอ แต่ไม่รู้ว่าเธอแต่งงานไปอยู่ที่ไหนแล้วค่ะ”
ผู้อำนวยการหวงเองก็ไม่รู้ว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมาหาหลินฟานถึงห้องสมุด แต่ดูแล้วไม่น่าใช่คนไม่ดี จึงตอบว่า
“ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้เธออาจจะแวะมาห้องสมุดก็ได้ ถ้าจะหาเธอ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่แล้วกัน”
“ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”
ย่าหลินนอนอยู่บนเตียงมาหลายวัน ตอนนี้อาการดีขึ้นมากแล้ว ร่างกายก็ไม่เจ็บปวดเท่าเดิม แต่หลานชายคนโปรดของเธอตกใจเพราะวันนั้นพวกนักเลงมาทุบข้าวของในบ้าน
พอแผลหายก็ลืมความเจ็บ เธอแอบลูกชาย คิดจะไปหาจางเจวียนเป็นการส่วนตัวเพื่อเรียกค่ารักษาพยาบาล
เธอไม่เชื่อหรอกว่าจางเจวียนจะรู้จักพวกนักเลงจริง ๆ บางทีอาจเป็นแค่แมวตาบอดจับหนูตายได้พอดีก็ได้
“นังผู้หญิงสารเลวจางเจวียน เมื่อก่อนฉันรังแกมาตั้งหลายปี มันยังไม่กล้าปริปากสักคำ คราวนี้ยังกล้าตบยายแก่อย่างฉันอีก คอยดูเถอะ ฉันจะเรียกเงินจนมันหนังถลอกเป็นชั้น ๆ เลย!”