บทที่ 46 สอบสวนพร้อมกันทั้งครอบครัว
เจิ้งอวี่เจี๋ย “นึกไม่ถึงว่าคุณจะมีวรรณศิลป์ขนาดนี้ด้วย ดูท่าผมจะได้แต่งงานกับสาวมีความรู้เข้าให้แล้ว!”
หลินฟานกลอกตามองเขา “คุณดูถูกใครกัน ฉันรู้เรื่องราวย้อนหลังไปห้าพันปี ทั้งยังรู้เรื่องพัฒนาการในอนาคตอีกหนึ่งร้อยปีด้วยนะ!”
เจิ้งอวี่เจี๋ย “ให้สีหน่อยก็คิดจะเปิดโรงงานฟอกย้อมผ้าแล้วสินะ!”
“ยังเขียนไม่จบเลย เขียนไปแค่ครึ่งเดียว ส่งให้สำนักพิมพ์ไปแค่สองตอนเอง!” ที่จริงหลินฟานเขียนจบในคอมพิวเตอร์แล้ว แค่ยังไม่ได้คัดลอกด้วยมือเท่านั้น!
หลินฟานหยิบเรื่องที่คัดลอกเสร็จแล้วออกมาจากกระเป๋า จริง ๆ แล้วก็คือหยิบออกมาจากมิติวิเศษ จากนั้นก็ส่งให้เจิ้งอวี่เจี๋ยช่วยจัดการ เดี๋ยวผ่านไปรษณีย์แล้วค่อยส่งออกไป!
หลินฟานพูดว่า “ฉันขอแต่งหน้าอ่อน ๆ ให้สวย ๆ ก่อน แล้วค่อยไปกินข้าวกับคุณ!”
เจิ้งอวี่เจี๋ยพูดว่า “คุณจะสวยหรือไม่สวย แค่ผมรู้ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมต้องให้คนอื่นเห็นด้วย!”
หลินฟาน “เรื่องนี้คุณไม่เข้าใจหรอก! ฉันแต่งตัวให้ดูดีหน่อย ก็เพื่อช่วยรักษาหน้าคุณไม่ใช่เหรอ?”
“ต้องให้ผู้หญิงช่วยรักษาหน้าให้ หมายความว่าผมไม่มีความสามารถงั้นเหรอ?”
หลินฟาน “ถ้าภรรยาของคุณทั้งอ้วนทั้งแก่ แถมเต็มหน้าไปด้วยกระ คุณกล้าพาออกไปข้างนอกไหม กล้าบอกคนอื่นอย่างเปิดเผยหรือว่านี่คือภรรยาที่ผมรักที่สุด แล้วตอนกลางคืนนอนเตียงเดียวกัน คุณจะหลับลงไหม?”
เจิ้งอวี่เจี๋ยเงียบไป ในใจคิดว่า เอาเถอะ ถึงจะไม่อยากยอมรับ แต่ก็มีเหตุผลอยู่บ้างจริง ๆ เถียงเรื่องเหตุผลกับผู้หญิงคนนี้ทีไร เขาไม่เคยชนะสักครั้ง!
เจิ้งอวี่เจี๋ยพูดว่า “เอาหนังสือพิมพ์ฉบับนี้กลับไปให้คุณย่าดูด้วยนะ ท่านชอบอ่านเรื่องแบบนี้ แล้วคุณยังไม่คิดจะกลับอีกเหรอ ถ้ายังไม่ไป เดี๋ยวพวกคุณป้า ๆ นั่นก็เกาะคุณไว้ไม่ยอมให้กลับแล้ว!”