บทที่ 47 ตั้งกฎระเบียบ
หลินฟานเอ่ยทักทาย “คุณปู่ คุณย่า แม่ พี่ชาย พี่สะใภ้ สวัสดีตอนเย็นค่ะ พวกเรากลับมาแล้ว!”
แม่เจิ้งไม่ชอบลูกสะใภ้คนที่สี่คนนี้เอาเสียเลย เพิ่งเข้าบ้านมาได้สองวัน แต่ละวันก็ตื่นสายที่สุด พอทุกคนออกไปทำงานแล้วก็ยังไม่ยอมลุกจากเตียง! เอาแต่ลากผู้ชายอยู่ในห้องทำเรื่องอย่างว่า!
ไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่ ไม่รู้จักเอาใจแม่สามีอย่างเธอ แถมยังใช้ลูกชายของเธอเหมือนคนรับใช้! จะไม่ให้เธอโกรธได้อย่างไร!
แม่เจิ้งทำหน้าบึ้งก่อนเอ่ยว่า “ฉันนึกว่าพวกเธอกลับไปเยี่ยมบ้านฝ่ายหญิงแล้วจะอยู่กันยาวถึงพรุ่งนี้ ไม่รู้จะกลับบ้านกันเสียอีก!”
เจิ้งอวี่เจี๋ยกลับมาก็ทักทายทุกคน แล้วพาหลินฟานไปนั่งลง พอเห็นบรรยากาศแบบนี้ วันนี้ต้องมีเรื่องอะไรอีกแน่! ถ้าเป็นก่อนแต่งงาน เขาคงเดินขึ้นชั้นบนไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองแล้ว!
โจวเจี๋ยกระโดดออกมาพูดอีกครั้ง “น้องสะใภ้คนที่สี่ ชีวิตคุณสบายจริง ๆ เลยนะ!”
หลินฟานคิดว่ายังต้องอยู่ร่วมบ้านเดียวกันไปอีกนาน อย่างไรก็ต้องไว้หน้าเจิ้งอวี่เจี๋ยบ้าง จะได้ไม่ทำให้เขาลำบากใจอยู่ตรงกลาง เธอจึงข่มความไม่พอใจในใจเอาไว้
หลินฟานเอ่ยว่า “พวกเรากลับมาตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้วค่ะ วันนี้พี่อวี่เจี๋ยชวนเพื่อน ๆ ไปกินข้าวข้างนอก พวกเราเพิ่งกินเสร็จแล้วก็กลับมาเลยค่ะ”
“ก่อนออกจากบ้านตอนเช้า พวกเราบอกป้าหลิวที่ทำอาหารไว้แล้วว่าวันนี้ไม่ต้องทำกับข้าวให้พวกเราค่ะ”
ย่าเจิ้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “คราวหน้าถ้าไม่กลับมากินข้าวที่บ้าน ก็บอกที่บ้านล่วงหน้าหน่อย จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงกัน”
หลินฟานก้มหน้ารับคำ “ค่ะ คุณย่า หนูเข้าใจแล้วค่ะ!”