บทที่ 43 ชีวิตดีจริงนะ!
เฮ้อ คิดไม่ได้แล้ว ถ้าคิดต่อไปอีกคงจบไม่สวยแน่!
หลินฟานเอ่ยทำลายความเงียบ “พรุ่งนี้ต้องกลับบ้านเยี่ยม นายเตรียมของไว้หรือยัง?”
“เตรียมแล้ว แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าควรเตรียมอะไร เลยเตรียมนมมอลต์ไว้สองกระป๋อง ขนมสองชั่ง น้ำตาลแดงหนึ่งชั่ง พรุ่งนี้จะให้ป้าหลิวออกไปซื้อกับข้าวแต่เช้า แล้วซื้อเนื้อกลับมาหนึ่งชั่งด้วย!”
“ถ้าไม่พอ ค่อยไปซื้อเพิ่มที่ร้านค้าสหกรณ์!”
หลินฟานคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “น่าจะพอแล้วมั้ง! ฉันก็ไม่เคยซื้อเหมือนกัน ประมาณนี้ก็น่าจะได้แล้ว!”
เจิ้งอวี่เจี๋ยนั่งลงบนโซฟาแล้วพูดต่อว่า “พรุ่งนี้เย็นฉันจะเลี้ยงพวกเพื่อน ๆ กินข้าวที่ร้านอาหาร เธอไปด้วยกันนะ จะได้รู้จักทุกคน”
หลินฟานตอบว่า “ได้! งั้นฉันไปกับนายด้วย เออ วันนี้ฉันแกะซองอั่งเปาได้เงินตั้งสองร้อยกว่าเชียวนะ เงินก้อนนี้เป็นของฉันไปก่อนแล้วกัน!”
หลินฟานนึกถึงผ้าที่ตัวเองมี จึงถามขึ้นว่า “มีอีกเรื่องอยากถามนาย นายรู้จักโรงงานฟอกย้อมผ้าที่ไม่ใหญ่มากบ้างไหม?”
เจิ้งอวี่เจี๋ยมองหลินฟานอย่างประหลาดใจ “เธอหาโรงงานฟอกย้อมผ้าไปทำไม?”
“ก็ถามดูเฉย ๆ ไง แค่สืบข่าวไว้ก่อน ไม่ใช่ นายคิดว่าฉันจะทำอะไรได้ล่ะ? นายอยากให้ฉันทำอะไรหรือไง?”
“เธอเป็นคนถามฉันเองไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมสุดท้ายกลายเป็นฉันผิดไปได้!”
หลินฟานพูดอย่างมีเหตุผลเต็มที่ “ฉันแค่นึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ แล้วก็คิดว่านายอาจมีเพื่อนเยอะ เลยถามดู ถามแค่นี้ก็ไม่ได้หรือไง ดูท่านายก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้อย่างนี้ฉันไม่ถามนายตั้งแต่แรกดีกว่า”
เจิ้งอวี่เจี๋ยเองก็รู้ว่าตัวเองค่อนข้างอ่อนไหวและคิดมากเกินไป จึงพูดว่า