บทที่ 44 คืนวสันต์หรือคืนทรมาน
“โทษผู้หญิงบ้าคนนั้นเลย ถ้าไม่เห็นว่าเธอกำลังท้องอยู่ ฉันจัดการเธอตรงนั้นไปแล้ว! ดูสิว่าเธอยังจะกล้ากำเริบแบบนี้อีกไหม!”
เจิ้งอวี่เจี๋ยคิดอย่างเคืองแค้น ก่อนจะไปอาบน้ำอยู่กว่าครึ่งชั่วโมง ถึงจะพอระงับไฟในกายลงได้!
“ใส่เสื้อผ้าแล้วไปยืนอยู่ตรงระเบียง จนกว่าหลินฟานจะปิดไฟเข้านอนแล้วค่อยเข้าห้องมาขึ้นเตียง!”
เขาดึงหมอนไปไว้ริมด้านนอกสุด แล้วนอนชิดขอบเตียง เพราะกลัวเรื่องเมื่อคืนจะเกิดขึ้นอีก ที่สำคัญคือหมอบอกว่าช่วงสามเดือนแรกไม่ควรมีเพศสัมพันธ์!
ขณะที่เขากำลังจะหลับ ร่างนุ่มนิ่มหอมกรุ่นก็โถมเข้ามาเกาะเขาเหมือนปลาหมึกยักษ์ ทั้งมือทั้งเท้าพันเกี่ยวไปหมด ความง่วงหายวับไปทันที ทั้งตัวร้อนรุ่มเหมือนถูกไฟเผา!
เขาค่อย ๆ แกะเธอออกจากตัว แล้วดันไปไว้ด้านในเตียง พอใกล้จะหลับ หลินฟานก็กลิ้งกลับมาอีก!
ไม่รู้ว่าต้องเจอแบบนี้ซ้ำไปกี่ครั้ง ทั้งคืนเขาต้องต่อสู้ระหว่างเหตุผลกับความปรารถนาไม่หยุดหย่อน กว่าจะเหนื่อยจนหลับไปก็เกือบรุ่งสาง!
หลินฟานหลับยาวจนเก้าโมงกว่า พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าตัวเองเกาะอยู่บนตัวเจิ้งอวี่เจี๋ยทั้งมือทั้งเท้า ดูท่าจะใช้เขาเป็นหมอนข้างเสียแล้ว เธอหน้าแดงซ่าน รีบค่อย ๆ แกะมือแกะเท้าออก ก่อนจะลุกจากเตียงอย่างเงียบเชียบ!
หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เธอก็ปลุกเจิ้งอวี่เจี๋ย เพราะวันนี้ต้องกลับบ้านเยี่ยม!
เจิ้งอวี่เจี๋ยตื่นขึ้นมา พอนึกถึงการต่อสู้กับผู้หญิงคนนี้ทั้งคืน ใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่เห็นผู้หญิงคนนี้ไม่มีท่าทีอะไร เขาถึงค่อยวางใจ!
เขาคิดในใจว่า ก็จริง ผู้หญิงคนนี้หลับสนิทจะตาย ต่อให้มีคนอุ้มไปขายกลางดึกก็คงไม่รู้สึกตัว หลับเหมือนหมู ผลักยังไงก็ไม่ตื่น แถมท่านอนยังไม่เรียบร้อยอีก!