บทที่ 50 เงินก้อนใหญ่อีกก้อนเข้ากระเป๋า
ก่อนเข้านอน ย่าเจิ้งพูดกับปู่เจิ้งว่า “ผู้เฒ่าเจิ้ง คุณว่าเมียของน้องชายคนที่สี่ตื่นไม่ไหวตอนเช้า เพราะทำงานจนดึกดื่นแล้วค่อยเข้านอนหรือเปล่า”
ปู่เจิ้งตอบว่า “ไม่รู้สิ! เธอก็ไม่ได้บอกนี่! แต่ดูท่าหัวหน้ากรมกัวจะรีบร้อนมาก ถึงกับตามมาขอเอกสารถึงบ้าน!”
ย่าเจิ้งพูดว่า “ไม่นึกเลยว่าน้องชายคนที่สี่จะโชคดี ได้แต่งภรรยาดี ๆ แบบนี้”
ปู่เจิ้งตอบว่า “คงพูดได้แค่ว่าคนโง่ก็มีโชคของคนโง่!”
หัวหน้ากรมกัวพาคนที่คอยคุ้มกันเขาขับรถกลับสถาบันวิจัยทันที! คนที่ไม่ได้เข้าเวรก็หยิบเอกสารมาศึกษาต่อ หลายคนทำงานล่วงเวลาไปอีกทั้งคืน!
ยิ่งทำงานก็ยิ่งตื่นเต้น! เพราะพอใช้วิธีการได้ถูกต้อง ผลงานก็ออกมาอย่างรวดเร็ว! สำหรับคนบ้ากลุ่มนี้ ไม่มีอะไรทำให้ตื่นเต้นได้มากไปกว่าการทำโครงการวิจัยที่อยู่ในมือให้สำเร็จอีกแล้ว!
หัวหน้ากรมกัวเองก็รู้สึกว่าหลินฟานเป็นเหมือนขุมทรัพย์ ยิ่งขุดก็ยิ่งได้ของดี! เพียงแต่ดูเหมือนสาวน้อยคนนั้นจะไม่มีความทะเยอทะยานสักเท่าไร!
หัวหน้ากรมกัวไปหาผู้อำนวยการกัว “ลุงกัว ช่วยเอาเอกสารโครงการ XXX ออกมาให้ผมหน่อย!”
“ลุงกัว โครงการนั้นใช้ทั้งกำลังคนและทรัพยากรมหาศาล ศึกษามาสามปีกว่าแล้วยังไม่สำเร็จ ถึงได้เก็บเข้ากรุไปแล้ว!”
หัวหน้ากรมกัวตอบว่า “ผมรู้ ช่วยเอาออกมาให้หน่อย พรุ่งนี้ผมจะลองดู!”
“แล้วก็ช่วยอนุมัติงบประมาณสักหลายร้อยหยวน คูปองอุตสาหกรรมยี่สิบใบกับคูปองอื่น ๆ ให้ผมด้วย!”
ผู้อำนวยการกัวถามว่า “คุณคิดจะ...”
หัวหน้ากรมกัวพยักหน้า
ผู้อำนวยการกัวเดาความคิดของเขาได้ถูกต้องแน่นอน!
หลินฟานกลับเข้าห้อง เจิ้งอวี่เจี๋ยก็เดินตามเข้ามา “คุณกำลังแปลเอกสารให้กองทัพอยู่หรือ”
หลินฟานตอบว่า “ไม่รู้สิ! ฉันจะไปรู้ได้ยังไง!”