บทที่ 51 หาเงินได้เท่ากับคนอื่นทำงานทั้งปี
หัวหน้ากรมกัวออกไปตามหาเอกสารมาด้วยตัวเอง หลินฟานรับเอกสารทั้งหมดมาแล้วกวาดไปไว้ข้างโต๊ะ
เธอนั่งเขียนแบบพิมพ์เขียวเพิ่มเติมบนโต๊ะอีกกว่าครึ่งชั่วโมง กว่าจะจัดการส่วนที่ตัวเองคิดว่าสำคัญเสร็จหมด
“โอเค เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว งานแบบนี้ไม่ใช่งานที่คนเขาทำกันจริง ๆ ถ้ายังต้องทำต่อ ฉันคงเป็นโรคหลอดเลือดสมองแน่”
หลินฟานทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างไม่รักษาภาพลักษณ์ แล้วส่งสายตาให้หัวหน้ากรมกัวเก็บเอกสารเอง
จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “ฉันง่วงจะแย่แล้ว จะกลับไปนอน”
หัวหน้ากรมกัวเก็บเอกสารไปพลางกวาดตามองคร่าว ๆ ไปพลาง จนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยาย โครงการที่ทั้งประเทศทุ่มเทแรงกายแรงใจมาหลายปีก็ยังทำไม่สำเร็จ แต่หลินฟานใช้เวลาแค่สองชั่วโมงกว่า ๆ ก็หาจุดที่เป็นปัญหาเจอ
ปัญหาคือหลินฟานไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญด้วยซ้ำ
หัวหน้ากรมกัวพูดว่า “เธอมี...” แต่ยังไม่ทันพูดจบ
หลินฟานก็รีบโบกมือแล้วตอบว่า “ไม่มี ไม่มีแน่นอน ฉันขอย้ำอีกครั้งว่าฉันไม่รู้เรื่องจริง ๆ แค่ก่อนหน้านี้เคยอ่านหนังสือที่เกี่ยวข้อง ความรู้บางอย่างก็ใช้ร่วมกันได้ ฉันแค่เขียนสิ่งที่ตัวเองคิดว่าถูกลงไปเท่านั้น”
“แต่ฉันไม่กล้ารับรองนะว่าถูกต้อง”
หลินฟานพูดว่า “ตอนนี้จ่ายเงินให้ฉันครบทั้งหมดเลย! ฉันเหนื่อยจริง ๆ อยากกลับไปนอนแล้ว วันนี้ใช้สมองมากเกินไป ถ้าไม่ได้พัก ฉันอาจจะล้มไปเลย”
หัวหน้ากรมกัวเห็นว่าเธอไม่น่าจะแกล้งทำ จึงจ่ายค่าแปลของหนังสือเล่มก่อนให้เธอ หนังสือมีทั้งหมด 65,800 คำ คิดตามอัตราสูงสุดคำละ 6 หยวนต่อหนึ่งพันคำ เป็นเงิน 394.8 หยวน เขาปัดเป็น 400 หยวน บวกกับเงินวันนี้อีก 200 หยวน รวมเป็น 600 หยวน พร้อมบัตรอุตสาหกรรม 20 ใบและบัตรชนิดอื่น ๆ อีกจำนวนหนึ่ง