บทที่ 68 ไม่กลัว ก็เพราะโดนตีไม่เจ็บพอ
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณย่า”
หลินฟานกลัวว่าเจิ้งอวี่เจี๋ยจะไม่มีแรงปั่นจักรยาน เพราะทางก็ไม่ใกล้ แถมยังต้องพาเธอไปด้วย จึงหยิบกระติกน้ำจากในบ้านมาเติมน้ำไว้เล็กน้อย แล้วแอบเติมน้ำลิ่มเทวดาลงไปอีกครึ่งหนึ่ง
“ดื่มน้ำสักสองสามอึกก่อนค่อยไป ไม่ต้องรีบร้อนแค่หนึ่งนาทีหรอกค่ะ”
เจิ้งอวี่เจี๋ยไม่ได้คิดอะไรมาก หยิบกระติกขึ้นมาดื่มทันที เขาปั่นจักรยานมานานขนาดนี้ ย่อมกระหายน้ำอยู่แล้ว จึงดื่มไปไม่น้อย
แต่ในใจเขากำลังเป็นห่วงเรื่องสำคัญ จึงไม่ได้สังเกตว่าน้ำมีอะไรผิดปกติ
หลินฟานถามว่า “หลินเยว่โทรมาบอกว่าอะไรบ้างคะ”
เจิ้งอวี่เจี๋ยตอบว่า “เธอร้องไห้บอกว่าถูกคนตี แล้วยังจะมาตีแม่ด้วย คงตกใจมากเหมือนกัน”
“คุณอย่าเพิ่งร้อนใจเลย เราใกล้ถึงแล้ว”
“โอ๊ย นั่นอดีตสามีกับแม่สามีเก่าของจางเจวียนนี่นา ดูท่าจะมาหาเรื่อง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สิบกว่าปีไม่ได้ติดต่อกัน วันนี้กลับบุกมาถึงหน้าบ้าน”
“เมื่อกี้หญิงแก่คนนั้นตีหลินเยว่จนหน้าบวมเป่งเลย”
“ใจร้ายจริง ๆ แม้แต่เด็กก็ยังตี”
“ใครจะไปรู้ว่าจางเจวียนไปทำอะไรให้พวกเขาโกรธจนบุกมาถึงบ้าน หรือว่าจางเจวียนอยากกลับไปคืนดีกับหลินกั๋วชิงอีก?”
“คงไม่หรอกมั้ง ไม่ใช่ว่าไม่ได้ติดต่อกันมาหลายปีแล้วหรือไง”
“ใครจะไปรู้ล่ะ ยังไงหลินกั๋วชิงก็มีลูกชายแล้วนี่ เรื่องแบบนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้”
ผู้คนที่มามุงดูด้านนอกพูดกันไปต่าง ๆ นานา จางเจวียนจำไม่ได้แล้วว่าผ่านมากี่ปีที่ไม่มีใครมายืนมุงดู แล้ววิจารณ์เธอราวกับดูละครเช่นนี้