บทที่ 67 พ่อเลวกับย่าเลวตามมาถึงหน้าบ้าน
67 พ่อเลวกับย่าเลวตามมาถึงหน้าบ้าน
หลินฟานเกือบจะพูดออกไปว่า “ก็เห็นในมือถือไง” แต่พอคำพูดมาถึงปากก็นึกขึ้นได้ว่ายุคนี้ยังไม่มีมือถือ
เกือบหลุดโป๊ะแล้ว เธอคิดพลางนั่งอยู่เบาะหลังรถ ยกมือขึ้นตบปากตัวเองเบา ๆ
“แถวบ้านเรามีบ้านที่ลูกชายเยอะ ๆ อยู่หลายบ้าน เรื่องทำนองนี้ก็มีให้เห็นกันบ่อย ดูไปดูมาก็รู้เอง ไม่ใช่ความลับอะไรสักหน่อย”
หลินกั๋วชิงคิดอยู่สองวัน ในที่สุดก็กลับบ้านไปเล่าให้เฉินหนี แม่ของเขาฟังว่าลูกสาวอย่างหลินฟานแต่งเข้าบ้านคนรวยมีอำนาจ
หลินกั๋วชิงรอจนถึงวันที่ภรรยาคนปัจจุบันไม่อยู่บ้าน ก่อนจะพูดว่า “แม่ หยุดทำงานก่อน มานี่หน่อย ผมมีเรื่องจะบอก แม่ยังจำจางเจวียนได้ไหม”
ย่าหลินพูดว่า “ผู้หญิงอย่างจางเจวียนจะมาหาเรื่องแกอีกแล้วหรือไง! พวกเราตัดขาดกันมาสิบกว่าปีแล้ว ไม่ว่าเธอจะมีธุระอะไร ก็ห้ามมาหาพวกเรา ต่อให้ตายไปแล้วก็ไม่เกี่ยวกับตระกูลหลินแม้แต่สตางค์เดียว”
“หลายปีมานี้เจอเธอทีไรก็ทำเป็นไม่รู้จัก เธอก็น่าจะรู้แล้วว่าแกกับเธอ รวมถึงตัวขาดทุนสองคนนั่นตัดขาดกันไปหมดแล้ว อย่าหวังว่าจะมาสูบเลือดหลานชายหัวแก้วหัวแหวนของบ้านเราได้อีก”
หลินกั๋วชิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “แม่ ไม่ใช่อย่างที่แม่คิดนะ เมื่อสองสามวันก่อนต้าหมิ่นบอกผมว่าหลินฟานแต่งงานแล้ว แถมยังแต่งเข้าบ้านคนรวยมาก บ้านนั้นมีรถยนต์นั่งส่วนบุคคลด้วย”
“ต้าหมิ่นยังบอกด้วยว่าให้สินสอดหลายร้อยหยวน แถมยังมีสามหมุนหนึ่งดังอีก ของพวกนั้นหลินฟานยัยเด็กเหลือขอนั่นเอาไปเป็นสินเดิมให้บ้านสามีหมดเลย”
“ตอนแต่งงานมีรถยนต์นั่งส่วนบุคคลมาหนึ่งคัน ยังมีรถบรรทุกคันใหญ่ขนสินเดิมมาอีกคัน แล้วก็มีจักรยานอีกสิบกว่าคันตามมาด้วย”