บทที่ 37 แบบนี้ก็แต่งงานกันจริง ๆ แล้ว
สินสอดถูกนำออกมาตากแดด มีปลอกผ้านวมสองชุด ผ้านวมผ้าฝ้ายใหม่สองผืน และฟูกสองผืน
หมอนหนึ่งคู่ ผ้าคลุมหมอนปักลายเป็ดแมนดารินสองคู่ ถังเหล็กหนึ่งคู่
กระติกน้ำร้อนลายหงส์คู่หนึ่ง แก้วเคลือบหนึ่งคู่ อ่างอะลูมิเนียมใบใหญ่ เครื่องเย็บผ้า วิทยุ และหีบไม้หนึ่งคู่ ล้วนวางไว้ในลานด้านนอกให้คนอื่นดู
นาฬิกาข้อมืออยู่บนข้อมือหลินฟาน ส่วนเฟอร์นิเจอร์ยังไม่ได้ส่งมา เพราะกลัวจะสะดุดตาเกินไป
และก็มีคนมามุงดูสินสอดกันไม่น้อยจริง ๆ
“ทำไมฉันรู้สึกว่าผ้าห่มบ้านหลินฟานใหญ่และหนากว่าของบ้านอื่นนะ”
“ถ้าเธอไม่พูด ฉันก็ไม่ทันสังเกต จริงด้วย ทำไมไม่มีชุดเฟอร์นิเจอร์สามสิบหกขาล่ะ”
“มีสิ ได้ยินว่าขนไปบ้านฝ่ายชายตั้งแต่เช้าแล้ว ที่นี่ที่แคบ วางไม่ลงหรอก อีกอย่างเดี๋ยวนี้ทุกอย่างก็จัดกันอย่างเรียบง่าย”
“หลินฟานแต่งเข้าบ้านดี ๆ ก็เหมือนตกเข้าไปอยู่ในรังแห่งโชคดีเลย”
“ใครว่าไม่ใช่ล่ะ ได้ยินว่าเป็นบ้านคนรวย แค่เงินสดที่ให้เป็นสินสอดก็สองร้อยหยวนแล้วนะ”
ตอนนั้นเอง ฟางเมี่ยวเมี่ยวกับหลี่ฟางฟางก็มาช่วยแต่งตัวให้เธอ
พอเข้าไปเห็นหลินฟานครั้งแรก ทั้งคู่ก็อึ้งไปเลย
“หลินฟาน เธอทำได้ยังไง สวยเกินไปแล้ว!”
“อยากสวยแบบนี้ไหม ถ้าอยาก ฉันแต่งหน้าให้ได้นะ” หลินฟานพูดยิ้ม ๆ
“จริงเหรอ เธอแต่งให้ฉันสวยขึ้นได้จริง ๆ เหรอ”
“จะไม่จริงได้ยังไงล่ะ มาเลย ฉันแต่งหน้าให้พวกเธอสองคนเอง” ตอนนี้ยังไม่มีธรรมเนียมให้เพื่อนเจ้าสาวตามไปด้วย
อีกอย่าง บ้านเจิ้งอวี่เจี๋ยอยู่ในเขตบ้านพัก คนนอกเข้าไปคงไม่ค่อยเหมาะ หลินฟานจึงไม่ได้ชวนพวกเธอไปส่งเจ้าสาว
ไม่นาน สาวสวยสองคนก็แต่งหน้าเสร็จ เดินออกไปอวดโฉมรอบหนึ่ง
“นี่เพื่อนร่วมชั้นของหลินฟานที่เพิ่งเดินเข้าไปเมื่อกี้ใช่ไหม ทำไมเหมือนเล่นกลเลย แค่เดินวนออกมารอบเดียวก็สวยขึ้นตั้งเยอะ”