บทที่ 38 งานเลี้ยงฉลองมงคลสมรส
เวิ่นเชิ่งหยวนที่ขับรถอยู่ข้างหน้าพอนึกถึงฉากเมื่อครู่ก็อดหัวเราะไม่ได้ “พี่สะใภ้เก่งจริง ๆ เลยครับ!”
“มาแล้ว มาแล้ว เจ้าสาวกลับมาแล้ว!”
หลินฟานส่งถุงลูกอมที่เตรียมมาให้หลินเยว่ถือไว้ เดี๋ยวถ้าเจอคนนอกที่มาร่วมแสดงความยินดีก็แจกให้สักสองสามเม็ด โดยเฉพาะเด็ก ๆ!
รถสองคันผ่านการตรวจของยามหน้าประตูแล้วขับมาจอดหน้าบ้านตระกูลเจิ้ง ด้านนอกมีคนมามุงดูความครึกครื้นกันเต็มไปหมด เจิ้งอวี่เจี๋ยลงจากรถก่อน จากนั้นก็เดินมาเปิดประตูให้หลินฟาน
หลินฟานยื่นมือข้างหนึ่งออกมา! เห็นเจิ้งอวี่เจี๋ยไม่มีปฏิกิริยาอะไร เธอจึงมองหน้าเขา แล้วมองมือตัวเอง พร้อมส่งสายตาเป็นเชิงเตือนอีกครั้ง!
ใบหูของเจิ้งอวี่เจี๋ยแดงขึ้นอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังจับมือน้อย ๆ ขาวเนียนนุ่มนิ่มราวไร้กระดูกของหลินฟาน แล้วจูงเธอลงจากรถ
ทุกคนต่างจับจ้องมือทั้งสองข้าง! จับมือกันกลางที่สาธารณะแบบนี้ นับเป็นการกระทำอนาจารหรือเปล่านะ!
จู่ ๆ ก็ไม่รู้ว่าใครร้อง “ว้าว” ขึ้นมา ทุกคนถึงได้เห็นหญิงงามที่ก้าวลงจากรถ! ช่างตรงกับคำกล่าวที่ว่า แดนเหนือมีหญิงงาม อ่อนหวานนุ่มนวลและงดงามยิ่งนัก!
ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทุกคนคือ หน้าอกอวบอิ่ม เอวคอด แขนเรียวสะโพกผาย! ราวกับนางฟ้าบุปผาที่ลงมาจากสวรรค์! ใบหน้าประดับรอยยิ้มจาง ๆ ลำคอขาวผ่องเรียวยาว ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อชุ่มฉ่ำ! พวกผู้ชายพากันกลืนน้ำลาย
พอเจิ้งอวี่เจี๋ยเห็นสีหน้าของทุกคน สีหน้าก็มืดครึ้มลงทันที! ถ้าไม่ใช่เพราะนึกได้ว่าวันนี้เป็นวันแต่งงานของตัวเอง เขาคงไล่ทุกคนออกไปหมดแล้ว!
หลินเยว่พูดว่า “สวัสดีทุกคน วันนี้พี่สาวกับพี่เขยแต่งงานกัน มาเถอะ ทุกคนกินขนมเลี้ยงกันให้หวานปาก!” พูดจบก็แจกขนมให้ทุกคนอย่างเปิดเผย