บทที่ 57 เมียขี้เกียจกับปีศาจจิ้งจอก
ย่าเจิ้งพูดว่า “นี่เสี่ยวฟานเป็นคนทำทั้งนั้นนะ ตอนเที่ยงพวกเราก็กินกันไปแล้ว มา ๆ ทุกคนลองชิมดู!”
พี่สะใภ้ใหญ่พูดว่า “ไม่คิดเลยว่าน้องสะใภ้คนที่สี่จะทำอาหารเก่งขนาดนี้ ฉันน้ำลายสอตั้งนานแล้ว!”
พี่สะใภ้ใหญ่พูดต่อว่า “ไม่คิดเลยว่าเครื่องในพอจัดการดี ๆ แล้วจะอร่อยขนาดนี้ แถมยังไม่ต้องใช้คูปองด้วย! วันไหนว่าง ๆ น้องสะใภ้คนที่สี่สอนฉันบ้างได้ไหม!”
หลินฟานตอบว่า “ไม่มีปัญหา! ป้าหลิวยังทำเป็นเลย ถ้าอยากเรียนก็ไปถามป้าหลิวได้เหมือนกันนะ!”
โจวเจี๋ยพูดว่า “ของที่ทำตอนเที่ยงนั่นแหละถึงจะเรียกว่าอร่อย มีทั้งหมูแดดเดียว ซุปไก่ แล้วยังมีไก่ผัดพริกอีก ฉันไม่เคยได้ยินชื่อพวกนี้มาก่อนเลย ถึงได้เรียกว่าอร่อยจริง ๆ น่าเสียดายที่พวกคุณไม่ได้กลับมา!”
แม่เจิ้งมองหลินฟานอีกครั้ง คนเนรคุณนี่ มีของอร่อยก็เลี้ยงคนนอก แต่ไม่เหลือให้แม่แท้ ๆ ของตัวเองสักนิด!
เจิ้งอวี่ฮ่าวดึงเสื้อโจวเจี๋ยเบา ๆ เป็นสัญญาณให้เธอพูดน้อยลงหน่อย!
หลินฟานยิ้มแล้วพูดว่า “พี่สะใภ้คนที่สาม ต่อไปถ้าอยากกินไก่ก็ซื้อมาได้เลย ฉันทำให้กินเอง!”
โจวเจี๋ยพูดว่า “ฉันไม่มีเงินกับคูปองมากขนาดนั้นหรอก!” ถ้ามีฉันก็ซื้อกลับมาทำกินเองสิ อยากกินไก่ที่ฉันซื้อฟรี ๆ งั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!
เจิ้งอวี่หนิงพูดว่า “น้องสะใภ้คนที่สี่ พรุ่งนี้ทำของพะโล้แบบนี้เพิ่มอีกหน่อยนะ เดี๋ยวฉันจะเอากลับไปให้พี่เขยกับเด็ก ๆ กิน พวกเขาไม่ได้กินเนื้อมานานแล้ว เธอเป็นน้าก็ควรจะสงสารหลาน ๆ บ้างสิ!”
หลินฟานพูดไม่ออกจริง ๆ พี่สาวคนโตของบ้านเจิ้งอวี่เจี๋ยคนนี้สมองมีปัญหาหรือไง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง เมื่อกี้ยังทะเลาะกับเธอเหมือนเป็นศัตรูกันอยู่เลย ทำไมถึงยังกล้าใช้เธอให้ทำโน่นทำนี่อีก แล้วคิดได้ยังไงว่าเธอจะยอมลำบากทำของกินให้ด้วย บ้าจริง!